“…เมื่อรู้อย่างนี้แล้ว (รู้กิเลส-ตัณหา-อุปาทาน-กรรม)

“…เมื่อรู้อย่างนี้แล้ว (รู้กิเลส-ตัณหา-อุปาทาน-กรรม)

หลวงพ่อก็มาเดินจงกรมกลับไป-กลับมา

ง่วงนอนก็นอน ถึงเวลาตื่นก็ตื่น

พอตื่นขึ้นมา

หลวงพ่อทำตัวเงียบ ๆ ไม่ให้รบกวนผู้อื่น

แม้ว่าจะอยู่ในระยะไกลกันก็ตาม

**ตื่นขึ้นมาแล้ว ก็ทำตัวเอง-ปฏิบัติตัวเอง

ดูจิตใจตัวเองอยู่อย่างนั้นแหละ ทำไป ๆ

หลวงพ่อก็เกิดความรู้ขึ้นมา ตั้งแต่วันนั้นจนถึงบัดนี้

หลวงพ่อว่า ‘ความทุกข์ของหลวงพ่อไม่มี’**

ใครจะว่าหลวงพ่อมีทุกข์ก็ตาม

หลวงพ่อไม่ได้ไปถือคำพูดของคนอื่น

เขาจะว่าเราทุกข์ แต่**เราไม่ทุกข์-เรารู้ตัวเอง

คนอื่นจะรู้เราไม่ได้**

ผีก็รู้เราไม่ได้ เทวดาก็รู้เราไม่ได้

พระพุทธเจ้าก็คือคนธรรมดานี่เอง

ท่านยังตรัสว่า**‘สัตว์ทั้งหลายเหมือนตถาคต’

คนไม่มีปัญญาฟัง-อาจไม่รู้ คนมีปัญญาฟัง-อาจจะรู้ได้

เพราะว่าสัตว์ทั้งหลาย คนทั้งหลายที่เกิดมานี้

มีลักษณะสัณฐาน-รูปร่างอย่างเดียวกันหมด

และพระพุทธเจ้าก็เป็นมนุษย์ธรรมดา

เมื่อยังไม่รู้ ท่านก็เสาะแสวงหาวิธีแก้ปัญหาของตัวเอง

เมื่อได้พบ-ได้เห็น-ได้รู้ หรือแสวงหาตัวเองได้แล้ว

ก็เลยได้เป็นพระพุทธเจ้า เป็นตถาคต

ท่านจึงตรัสว่า‘สัตว์ทั้งหลายเหมือนกับเราตถาคต’

ที่ว่าเหมือนนั้น คือ มีความทุกข์เหมือนกัน เมื่อยังไม่รู้จัก

ถ้ารู้จักแล้ว ความไม่ทุกข์ก็มีเท่าพระพุทธเจ้า

แต่สติปัญญานั้น พระพุทธเจ้าท่านเป็นยอด

เป็นยอดที่เป็นผู้ริเริ่ม-ดำริฝึกฝนอบรม เอามาสอนเรา

ให้เรารู้ตาม-เห็นตาม-เข้าใจตาม**

เรียกว่า‘เราเป็นสาวกของพระพุทธเจ้า’

เป็นธรรมทายาท หรือเป็นญาติในธรรม

**พระพุทธเจ้าท่านตรัสรู้ เพราะการฝึกฝนตนเอง

ท่านรู้ของท่านเอง ไม่มีผู้ใดเอามาแบ่งให้

หรืออย่างที่หลวงพ่อพูดนี้ก็เหมือนกัน

เราจะจับยื่นให้พี่-น้องไม่ได้

มีแต่เพียงวิธี แนะนำวิธีปฏิบัติ

ให้เอาไปปฏิบัติเอง ให้ทำเอาเอง

ให้มันเกิดขึ้นมาจากกฎธรรมชาติจริง ๆ จึงจะพึ่งได้**

ที่พูดให้ฟังนี้ ผู้มีปัญญาจะนำเอาไปปฏิบัติทันที

ค่อยแก้-ค่อยไขตัวเองไป

ส่วนคนที่สติปัญญายังไม่พอ

ก็ต้องเจริญสติแบบที่พระพุทธเจ้าสอน

คือ **ให้มีสติเข้าไปกำหนดรู้ทุกอิริยาบถ-ให้รู้จริง ๆ

เรื่องนี้ไม่ผิดพลาด เพราะมันมีในคนทุกคน**…”

หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ