“…ให้**ทำความรู้สึกตัวนี้ให้มาก

“…ให้**ทำความรู้สึกตัวนี้ให้มาก

วันนี้รู้ตัว ๑ ครั้ง หรือ ๒ ครั้ง

นาน ๆ เข้า ความรู้สึกตัวก็จะมากขึ้น ๆ

เมื่อเรารู้ตัวเราที่เป็นวัตถุภายนอกนี้แล้ว

เราก็พยายามดูใจเรา

เมื่อเรารู้ เราเห็นจิตใจที่มันนึก-มันคิดขึ้นมาแล้ว

ดูบ่อย ๆ-ทำบ่อย ๆ มันก็เจริญขึ้น

มันคิด-ก็เห็น มันไม่คิด-ก็เห็น

อันนี้เรียกว่า‘มีญาณแล้ว’**

‘ญาณ’ แปลว่ารู้

หรือว่ามียาน ซึ่งแปลว่า‘พาหนะ’ก็ได้

เพราะ**มันจะค่อยเคลื่อนไป-ไหลไป**

เหมือนกับรถที่มุ่งหน้าไปกรุงเทพ ฯ

ทุกคันจะแล่นไปตามถนนที่มีอยู่แล้ว

สำคัญแต่ผู้ที่ขับรถ จะเอาไปลงคู-ลงคลองหรือไม่

ถ้าหากคนใดขับรถไม่ดี ลงคู-ลงคลอง…ไปก็ไม่ถึง

ถ้าหากคนใดขับรถดี คอยประคับประคองมัน-ก็ไปถึงได้

หรืออุปมาอีกอย่างหนึ่ง

น้ำในห้วย-หนอง คลอง-บึงเล็ก ๆ ตามบ้านเรา

ก็จะไหลลงสู่แม่น้ำโขง

น้ำในแม่น้ำโขงก็จะเคลื่อนตัวไป ไหลออกสู่ทะเล

ทะเลจึงเป็นที่รวมของน้ำ

เหมือนกับ**นิพพาน หรือความหลุดพ้น

เป็นที่รวมของสติปัญญาของทุกคน

เพียงแต่เราจะไปถึงหรือไม่เท่านั้น**

**การเจริญทางจิตทางใจนี้ ใคร ๆ ก็ทำได้**

เพราะคนไทยก็มีชีวิตจิตใจ คนจีนก็มีชีวิตจิตใจ

คนฝรั่งหรือคนชาติใดก็มีชีวิตจิตใจ

บวชก็มีชีวิตจิตใจ ไม่บวชก็มีชีวิตจิตใจ

แต่ต่างกันที่แต่ละคนจะรู้ชีวิตจิตใจหรือไม่เท่านั้น

**ถ้าหากคนใดรู้ชีวิตจิตใจตนเอง

แสดงว่า คนนั้นเข้าใกล้พระพุทธเจ้า-เข้าใกล้ธรรม**

พระพุทธเจ้าก็ตรัสไว้ว่า

‘ผู้ใดเห็นธรรม ผู้นั้นเห็นเราตถาคต’

คำว่า‘เห็นธรรม’ หรือ‘เห็นพระตถาคต’ นั้น

บางคนเข้าใจไปตามครูบาอาจารย์ว่า

จะต้องเห็นรูปพระพุทธเจ้า หรือเห็นสี-เห็นแสงลอยมา

นั่นเป็นการคาดคิด-เข้าใจเอาเอง

**คนที่เห็นชีวิตจิตใจของตนเองแล้ว มันก็หลอกเอาไม่ได้**

ถ้าเห็นสี-เห็นแสง เห็นพระพุทธเจ้าลอยมา

ชื่อว่า‘คนนั้นยังไม่ได้เห็นชีวิตจิตใจตัวเอง’ จึงถูกมันหลอกเอา

อันที่มาหลอก ท่านเรียกว่า‘กิเลส

หรืออาสวะ หรืออวิชชา’ แปลว่าความไม่รู้

ที่จริง **อวิชชานั้นรู้-แต่ไม่รู้ของจริง

ถ้ารู้ของจริงแล้วจะไม่ถูกหลอกอีก เพราะเราเห็นเสียแล้ว

เหมือนกับผู้ร้ายจะเข้ามาขโมยของในบ้านเรา

ถ้าเราคอยดูอยู่ และมีอาวุธพร้อม

มันก็ขโมยของเราไปไม่ได้**…”

หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ