“…**คนไม่เข้าใจนิพพาน นึกว่ามันอยู่ไกล

“…**คนไม่เข้าใจนิพพาน นึกว่ามันอยู่ไกล

ที่จริงแล้ว มันถูกปิดบังด้วยเรื่องอดีต-เรื่องอนาคตเท่านั้น

พระพุทธเจ้าท่านก็สอนเอาไว้แล้ว(ว่า)

‘อดีต-อนาคต จะมาแก้ปัญหาตัวเองไม่ได้ -แก้ได้เฉพาะปัจจุบัน’

เราต้องรู้ปัจจุบันให้มากเข้า-มากเข้า

อดีตมันไปแล้ว-อนาคตก็ยังไม่มา เราก็ต้องคอยดูปัจจุบัน

ถ้าไม่อยู่กับปัจจุบัน ใจก็จะคิดไปถึงอดีต-คิดไปถึงอนาคต

เมื่อเราดูปัจจุบันเข้า-ดูปัจจุบันเข้า มันก็เลยทันกับความคิดอันนั้น

เรียกว่า ‘ทุกข์ต้องกำหนดรู้ สมุทัยต้องละ’

‘ตัวสมุทัย’ คือตัวคิดนั่นเอง

ตัวคิดกลัว-คิดกลุ้มใจนี่ ไม่ต้อง(ห้ามความ)คิดเลย

เพียงแต่มันคิดขึ้นมา เราเห็น-เรามาอยู่กับความรู้สึก

‘มรรคต้องเจริญ’

ทำบ่อย ๆ ทำใกล้ ๆ-ทำไกล ๆ

‘นิโรธทำให้แจ้ง’

ก็เรามาแจ้งความหลุดพ้นตัวนี้นี่เอง-มันไม่มีอะไร**

*นี่แหละ‘วัฏสงสารยืนยาวนานสำหรับคนผู้ที่ไม่รู้ธรรม’*

หลวงพ่อเคยพูดอย่างนี้ทิ้งไว้(ว่า)

‘กลางวันนานค่ำ กลางคืนนานแจ้ง

สำหรับคนผู้ที่เจ็บ-ป่วยไข้ นอนไม่หลับ

ทางยาวไกล สำหรับคนเดินทางเมื่อยล้า-หาบของหนัก’

แต่ความจริง มันไม่ไกล

**ธรรมะนี้ก็เหมือนกัน

ถ้าเรารู้แล้ว เราจะเอามาใช้กับชีวิตเรา(ได้)จริง ๆ

ทำการ-ทำงานโดยไม่มีทุกข์** โดยไม่กลัว-คือไม่กลัวตาย

เพราะความตายอันนี้ มันเป็นสิ่งที่หาได้ยากและหาได้สบาย

ทำไมจึงว่าหาได้สบาย ก็มันมีอยู่แล้ว-จะไปหามันทำไม ?

คอยรอจังหวะมันเท่านั้นเอง

หาได้ยาก *เพราะเราไม่รู้วิธีทำนี่

นึกว่านิพพานมันอยู่ไกล ๆ*

ไม่เข้าใจว่า**นิพพานมันอยู่ที่ตัวเรา อยู่ที่หน้าเรานี่เอง

เราเดินไปไหน มันก็ไปด้วย

นิพพานคือของสำเร็จ เรียกว่า‘ความหลุดพ้น’**…”

หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ