“…การให้ทาน-รักษาศีล-การทำกรรมฐานนั้น

“…การให้ทาน-รักษาศีล-การทำกรรมฐานนั้น

ผมได้ทำมาพอสมควร รู้มาพอสมควร

แต่**เมื่อมาปฏิบัติอย่างนี้

(ผม)รู้อย่างนี้ ความจริงอันนี้เปลี่ยนแปลงไม่ได้

ไม่ว่าจะเป็นยุคใด-สมัยใดก็ตาม

ถ้าเป็นคนจริงเสียอย่างเดียวเท่านั้น ปฏิบัติ-ต้องรู้

ผมได้ประสบเรื่องนี้มา

จึงกล้ายืนยันรับรองคำสอนของพระพุทธเจ้าได้ว่า

‘เราคนหนึ่ง จะยอมเสียสละทรัพย์สมบัติ

จะยอมเสียสละอวัยวะ จะยอมเสียสละชีวิต

เพื่อแลกเอาคำสอนของพระพุทธเจ้าให้มั่นคงถาวรต่อไป

เพื่ออนุชนรุ่นหลัง’

ธรรมะนี้ไม่เลือกกาลเวลา และจะปฏิบัติอยู่ที่ไหนก็ได้

ถ้าหากเรารู้วิธีการกระทำจริง ๆ**

*วิธีการของพระพุทธเจ้า ไม่ใช่วิธีการบวงสรวงอ้อนวอน*

ซึ่งเป็นเรื่องที่มีมาก่อนพระพุทธศาสนา เป็นเรื่องของลัทธิอื่น

แม้ว่าการกระทำอย่างนั้น เขาก็มีเจตนาเพื่อรู้ธรรมะ

แต่*เมื่อทำไปอย่างนั้น-มันก็เลยไม่รู้ เพราะมันไม่ใช่วิธีที่จะรู้ได้

ไม่เพียงแต่การบวงสรวงอ้อนวอนเท่านั้นนะ

ที่มิใช่วิธีของพระพุทธเจ้า

แม้การอดข้าวอดน้ำ การย่างไฟ-บูชาไฟ

นอนเสี้ยนนอนหนาม ทรมานตนต่าง ๆ

ก็มิใช่คำสอนของพระพุทธเจ้าด้วยเช่นกัน*

**ธรรมะแท้ ๆ นั้น คือตัวเรานี้เอง-ให้เรารู้จัก

ธรรมะ คือ ตัวเรากำลังทำ-กำลังพูด-กำลังคิด

ให้เราเห็นอันนี้ เรียกว่าเห็นธรรม

ทำอะไร-ให้เราเห็น ทำอะไร-ให้เรารู้

พูดอะไร-ให้เรารู้ คิดอะไร-ให้เรารู้

เมื่อเรารู้จุดนี้ มันจะค่อยเดินไปเอง-จนถึงที่สุดของทุกข์ได้

ทุกคนต้องเป็นอย่างนั้น**

ผู้หญิงก็ต้องเป็นอย่างนั้น ผู้ชายก็ต้องเป็นอย่างนั้น…”

หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ