ถ้าอยากฝึกตัวเอง

ถ้าอยากฝึกตัวเอง ก็ต้องฝึกจริง ๆ

ไม่ใช่คอยแบกความคิด ไม่ใช่คอยแบกเรื่องนั้นเรื่องนี้

ให้รู้ตรง ๆ ว่า เรากำลังทำอะไรอยู่

หลวงพ่อไม่ได้สอนให้เชื่ออย่างเดียว ท่านสอนให้ลองดู แล้วรู้ด้วยตัวเอง

สิ่งที่ท่านเล่า เป็นทางของคนที่ลุกขึ้นฝึก นอนน้อย ตื่นขึ้นมาเพื่อทำความเพียร

แล้วก็กลับมารู้สึกตัว รู้กายของตัวเอง รู้ใจของตัวเอง

พอรู้มากเข้า ใจก็มีสติปัญญาพอจะรักษาตัวเองได้

ตรงนี้สำคัญมาก

ไม่ใช่รู้เพื่อไปคิดต่อ ไม่ใช่รู้เพื่อเก็บไว้พูด แต่รู้เพื่อกลับมาอยู่กับตัวจริง ๆ

เพราะถ้าฝึกอย่างนี้ ทุกคนก็ต้องรู้ได้ ไม่มีใครเว้น

หลวงพ่อจึงเปรียบเหมือนเม็ดข้าว

เม็ดข้าวที่สมบูรณ์ ตกลงในดินชุ่มเย็น ย่อมงอกได้

แต่ข้าวลีบ ต่อให้ลงดินดีอย่างไร ก็เน่าเปื่อยไป

การฟังธรรมก็เช่นนั้น

ถ้าฟังแล้วเอาไปปฏิบัติ เหมือนเม็ดข้าวอ้วน มีชีวิต มีทางงอก

แต่ถ้าฟังแล้วไม่ทำ เอาไปคิดอย่างอื่น ไม่กลับมาดูตัวเอง ก็เหมือนข้าวลีบ มีคำอยู่ แต่ไม่มีการงอกของธรรม

คำบางคำ ฟังแล้วอาจจำได้ แต่ถ้าไม่เอามาใช้ มันก็ยังเป็นแค่เสียง

ธรรมะจึงไม่ใช่ของเก็บไว้ในความจำ แต่เป็นของที่ต้องรู้ตรง รู้แล้วกลับมาอยู่กับกายกับใจ

ตอนรู้ใหม่ ๆ ใจอาจวิ่งออกไปคิดมาก รู้ไปสารพัด เหมือนรู้กว้างไปหมด

แต่ถ้าไม่กลับมาอยู่กับตัว ความรู้นั้นก็ยังปนกับความคิด

หลวงพ่อจึงเตือนเราไว้ชัด ความรู้กับความรู้คิด ไม่ใช่อันเดียวกัน

ความรู้ คือรู้ตรง ๆ รู้แล้ววาง รู้แล้วกลับมาอยู่กับตัว

ความรู้คิด คือคิดต่อ ปรุงต่อ ลืมตัวไปกับเรื่องที่คิด

ผีในที่นี้ ก็คือคนที่ทำชั่ว พูดชั่ว คิดชั่ว

เทวดา ก็คือคนที่ทำดี พูดดี คิดดี

ทั้งหมดนี้ไม่ได้อยู่ไกล มันอยู่ที่การกระทำของเราเอง

ถ้าเรารู้ตัวได้ เราก็เริ่มเห็นทางของตัวเอง

เดินอยู่ก็รู้ว่าเดิน ยืนอยู่ก็รู้ว่ายืน นั่งอยู่ก็รู้นั่ง เคลื่อนไหวอยู่ก็รู้เคลื่อนไหว

ไม่ปล่อยใจไหลไปกับความคิด ไม่ปล่อยชีวิตหลุดไปกับสิ่งนอกตัว

ค่อย ๆ ฝึก ค่อย ๆ รู้ ค่อย ๆ กลับมา

ตรงนี้แหละ คือการรักษาตัวเอง

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati