ถ้าอยากเป็นอิสระ

ถ้าอยากเป็นอิสระ ให้กลับมารู้ตัว

ชีวิตที่เป็นอิสระจริง ๆ ไม่ได้เริ่มที่การหนีโลก แต่เริ่มที่การไม่ลืมตัว

เมื่อไม่ลืมตัว ใจก็หยุดได้

หยุดความคิดที่สับสนวุ่นวาย หยุดความทุกข์ที่เกิดจากการหลงคิด เพราะเรามีสติ เราเห็น เรารู้ เราเข้าใจ

ความอิสระจึงไม่ใช่เรื่องไกล ไม่ใช่เรื่องของคนพิเศษ

แต่เป็นเรื่องของผู้ที่หยุดความฟุ้งซ่านได้ ผู้ที่เห็นความคิดตามความเป็นจริง แล้วไม่ถูกมันพาไป

สิ่งที่พระโสดาบันละได้ คือโลภะ โทสะ โมหะ

เป็นการหลุดพ้นขั้นต้น เป็นการออกจากความมืดทีละน้อย ด้วยความรู้ตัวที่จริงแท้

แม้จะรักษาศีล กินเจ ให้ทาน ภาวนาพุท-โธ หรือทำความดีใด ๆ

ถ้ายังละจากความหลงไม่ได้ ก็ยังเหมือนไม้ผุ ไม่มีแก่น ไม่มีแกน

เพราะแก่นของธรรม ไม่ใช่เครื่องหมายภายนอก

ไม่ใช่ชื่อ ไม่ใช่ตำแหน่ง ไม่ใช่เครื่องแบบของใคร

แต่คือกาย วาจา ใจ ที่ไม่สับสนวุ่นวายแล้ว

ไม่มีทุกข์แล้ว เพราะไม่ลืมตัว

แท้จริงแล้ว ที่เราทุกข์กัน ก็เพราะเราลืมตัว

ความคิดเกิดขึ้น แต่เราไม่รู้ ไม่เห็น ไม่เข้าใจ

ความไม่รู้ ไม่เห็น ไม่เข้าใจนั่นแหละ คือความทุกข์

พระพุทธเจ้าจึงสอนให้เจริญสติ

ให้รู้ในอิริยาบถทั้ง ๔ ยืน เดิน นั่ง นอน

ให้รู้ตลอดเวลา

และยังให้รู้ในอิริยาบถย่อย คู้ เหยียด เคลื่อนไหว กระพริบตา อ้าปาก หายใจ

เมื่อรู้ตรงนี้ ญาณปัญญาจะค่อย ๆ เกิดขึ้น

จากที่ไม่เคยรู้ ไม่เคยเห็น ไม่เคยเข้าใจ

เหมือนความมืด

พอมีแสงสว่าง ความมืดก็หายไปเอง ไม่ต้องไปไล่มัน

ฉันใดก็ฉันนั้น ความโกรธ ความโลภ ความหลง ก็หายไปได้ เมื่อมีสติรู้จิตใจของตน

มันเกิดขึ้นได้ เฉพาะตอนที่เราเผลอ

ดังนั้น อย่าเผลอจากกายใจของตน

กลับมารู้ กลับมาเห็น กลับมาเข้าใจ

ตรงนี้ แหละ คือทางออกจากทุกข์ ที่เรียบง่าย และเป็นจริง

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati