ศาสนา ไม่ได้ฝากไว้ที่ใครคนเดียว

ศาสนา ไม่ได้ฝากไว้ที่ใครคนเดียว

แต่ฝากไว้ที่เราทุกคน

เมื่อพระพุทธเจ้าปรินิพพานแล้ว พระองค์ไม่ทรงตั้งใครไว้เป็นเจ้าของความรู้ความเข้าใจนี้

กลับฝากไว้กับพุทธบริษัททั้ง ๔

ภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกา

ให้ช่วยกันสืบต่อ ด้วยการศึกษา ด้วยการปฏิบัติ ด้วยการรู้ตรงในชีวิตของตนเอง

เพราะถ้าไม่มีคนรู้ ไม่มีคนทำ ไม่มีคนเดินตามทาง

ศาสนาก็ค่อย ๆ ห่างไปจากใจคน ความมืดก็เข้ามาแทนที่

มืดจนไม่รู้หน้าที่ของพ่อ ไม่รู้หน้าที่ของแม่ ไม่รู้หน้าที่ของลูก

มืดจนคนอยู่ใกล้กัน กลับไม่รู้จักกัน

ชีวิตคนเราก็เป็นอย่างนั้นเหมือนกัน

เกิดมาแล้ว ถ้าไม่เคยหันกลับมาดูตัวเอง ไม่เคยศึกษาตนเอง ไม่เคยเข้าใจว่ามาเพื่ออะไร

แม้จะมีอายุยืนยาวเพียงใด ก็ยังเหมือนชีวิตที่ไม่งอกงาม

เหมือนเมล็ดข้าวที่มีพร้อม แต่ไม่ได้ลงดินในที่เหมาะสม

ไม่ออกผล ไม่เติบโต หรือถูกไฟเผาเสียก่อน

จึงไม่ใช่อยู่ที่มีเวลาเท่าไร แต่อยู่ที่ทำถูกหรือไม่

ถ้าทำไม่ถูก ก็เสียเวลา ก็ขาดทุน ก็ผ่านชีวิตไปเปล่า ๆ

แต่ถ้ารู้ตัว แม้เพียงวันเดียว ก็มีค่ามาก

เพราะวันหนึ่งนั้น อาจเกิดสติ เกิดสมาธิ เกิดปัญญา

เกิดความเข้าใจ เกิดความซาบซึ้ง เกิดการเห็นตนเองจริง ๆ

นั่นแหละคือการเกิดที่มีความหมาย

ไม่ใช่รอให้ใครมาทำให้ ไม่ใช่รอให้ใครมาแทนเรา

เพราะหน้าที่นี้ ต้องศึกษาเอง ต้องปฏิบัติเอง ต้องรู้เอง

แม้เป็นพระ ถ้ายังไม่รู้ชีวิตนี้ตามความเป็นจริง ถ้ายังไม่เข้าใจว่ากำลังดำเนินอยู่ในกองทุกข์อย่างไร การบวชก็ยังไม่ถึงแก่น

แต่ถ้าอยู่กับโลก แล้วยังไม่หลงโลก อยู่กับสุขทุกข์ แต่ไม่ติดสุขไม่ติดทุกข์

นั่นคือทางของการบวชที่แท้

แม้เพียงวันเดียว ถ้าเกิดความรู้ขึ้นในใจ ก็ยังดีกว่าการอยู่ไปนาน ๆ โดยไม่รู้ตัว

เพราะสิ่งสำคัญไม่ใช่การอยู่ได้นาน แต่คือการตื่นขึ้นมาให้ทันชีวิตของตน

ให้กลับมารู้ ให้กลับมาเห็น ให้กลับมาเข้าใจ

แล้วศาสนาจะไม่ไกลจากเรา เพราะเราจะเป็นผู้สืบต่อมันด้วยชีวิตจริงของเราเอง

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati