เมื่อรู้จริง

เมื่อรู้จริง บาปก็เห็นได้ด้วยใจ

บาป ไม่ใช่อื่นไกล คือความมืดตื้ออยู่ภายใน คือไม่รู้ทิศทางของจิตใจ คือความโง่ที่เรายังไม่เห็นมันตรงๆ

พอไม่เห็น ก็เรียกว่าบาปอยู่ในใจ

แต่บุญนั้น ไม่ใช่เรื่องไกลตัวเลย

บุญคือรู้ คือเห็น คือเข้าใจ

พอรู้ พอเห็น พอเข้าใจ ใจก็มีความดีใจเบื้องต้น และตรงนี้เอง วิปัสสนาก็เริ่มมีช่องทาง

ถ้ายังไม่รู้ ก็ต้องอาศัยครูบาอาจารย์ อาศัยคนที่รู้จริง มาช่วยแก้ปัญหาของใจ

เมื่อจะแก้ อย่าไปฝืนใจ อย่าไปเพ่ง อย่าไปจ้อง อย่าไปอยากรู้ อยากเห็น อยากเป็น อยากมี

ให้ทำจังหวะให้สบาย ให้คลายออก ให้เบา ให้มีความรู้สึกน้อยๆ อย่างอ่อนโยน

ใจที่เครียด ไม่ต้องบังคับให้หายคิด เพราะมันต้องคิด

ก็ให้มันคิดไป แล้วเราก็รู้ไป รู้ทันทีละน้อย รู้ไปทีละส่วน

คิดมากเท่าไร ถ้ารู้ทันมากขึ้น ใจก็เข้าใกล้ความจริงมากขึ้น

เหมือนความคิดมีตั้งมากมาย แรกๆ เรารู้ได้เพียงนิดเดียว ต่อมาก็รู้มากขึ้น รู้ถึงบางส่วน ยังเหลือส่วนที่ไม่รู้

แต่อย่าท้อ

ต้องเพียร เพียรจริง ไม่ย่อหย่อน ไม่ถอย ไม่ทอดทิ้งการรู้ตัว

ทำต่อเนื่อง ให้ความรู้สึกตัวค่อยๆ เพิ่มขึ้น ให้ทันความคิดมากขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อใจคล่อง ความคิดมาแล้วรู้ทัน ความมืดก็เบาลง ความหนักก็เบาลง

เหมือนของหนักที่เคยแบก กลับเบาไปทันที

แล้วจะรู้สึกเอง ว่าใจเปลี่ยนแล้ว

ความเปลี่ยนนี้ ไม่ใช่เรื่องลึกลับ

มันคือการเห็นวัตถุ เห็นปรมัตถ์ เห็นอาการ

วัตถุ คือสิ่งทั้งหลายที่มีอยู่ในชีวิตและในใจ

ปรมัตถ์ คือสิ่งที่กำลังเห็น กำลังเป็น กำลังมีอยู่ตรงหน้า

อาการ คือความเปลี่ยนแปลง หนักเป็นเบา มืดเป็นสว่าง โง่เป็นฉลาด

เมื่อเห็นอย่างนี้ ใจจะสัมผัสได้แนบแน่น รู้ได้ตรง เข้าใจได้จริง

นั่นแหละ คือญาณของปัญญา คือความรู้ที่เกิดจากการเห็นตรง ไม่ใช่คิดเอาเฉยๆ

ให้กลับมารู้ตัว อยู่กับการเคลื่อนไหว อยู่กับจังหวะของใจ อย่างสบาย อย่างไม่เพ่ง อย่างไม่อยาก

แล้วความจริง จะค่อยๆ เปิดออกเอง

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati