รู้ตรงนี้ แล้วใจจะไม่ไหวตามโลก

รู้ตรงนี้ แล้วใจจะไม่ไหวตามโลก

หลวงพ่อเทียนชี้ให้เห็นว่า การปฏิบัติไม่ใช่เรื่องของคนบางพวก

รู้หนังสือก็ปฏิบัติได้ ไม่รู้หนังสือก็ปฏิบัติได้

คนจนก็ปฏิบัติได้ คนรวยก็ปฏิบัติได้

จะถือศาสนาใด จะอยู่ในลัทธิใด จะนุ่งผ้าสีอะไรก็ตาม

ถ้าหันมารู้จริง ก็เข้าถึงได้เหมือนกัน

ใจความไม่ได้อยู่ที่ชื่อ ไม่ได้อยู่ที่คำพูด

แต่อยู่ที่การยอมเสียสละ ยอมวาง ยอมปล่อยสิ่งที่เกาะใจ

ยอมเสียสละทรัพย์ เพื่อรักษาอวัยวะ

ยอมเสียสละอวัยวะ เพื่อรักษาชีวิต

ยอมเสียสละชีวิต เพื่อรักษาสัจธรรม

คำเหล่านี้ไม่ใช่ถ้อยคำไกลตัว แต่เป็นทางของคนที่เอาจริงกับความจริง

ถ้าทำอย่างนี้ ก็ต้องรู้อย่างนี้

ถ้าไม่ทำอย่างนี้ ก็ยังไม่รู้

หลวงพ่อเทียนเล่าอย่างตรงไปตรงมา ท่านเคยภาวนาหลายแบบ พุท-โธ สัมมา-อรหัง นับหนึ่งสองสาม พองยุบ อานาปานสติ

ท่านเคยทำมา แต่ท่านบอกตามตรงว่า ยังไม่รู้

เพราะไม่ถูกกับจริตของท่าน หรือเพราะเหตุใดก็สุดจะรู้

แต่เมื่อมาทำเรื่องนี้ ไม่นานนัก

รู้ เห็น เป็น มี เข้าใจ

แก้ปัญหาความขัดแย้งของตัวเองได้จริง ยืนอยู่บนฐานนี้ได้จริง

ใครจะพูดอย่างไรก็ได้ ใจไม่หวั่นไหว

ตรงนี้เองที่น่าคิด

คำสวดที่ว่า พุทธัสสะโลกะธัมเมหิ จิตตัง ยัสสะนะกัมปะติ

ถ้ามองด้วยใจที่กำลังภาวนา ไม่ได้เป็นเพียงเสียงสวด

แต่เป็นใจที่ตั้งมั่น ไม่หวั่นต่อโลกธรรม

มีคำชมก็รู้ มีคำสรรเสริญก็รู้ มีคำนินทาก็รู้ มีคำว่าร้ายก็รู้

รู้แล้วไม่ต้องเอนตาม ไม่ต้องวิ่งตาม ไม่ต้องหนีตาม

จิตของพระพุทธเจ้าก็เป็นเช่นนั้น และจิตอย่างนั้นก็มีอยู่ในคนทุกคน

เพียงแต่เรายังไม่รู้จักมัน ยังไม่เห็นมันตรง ๆ

อะโศกัง คือใจไม่เศร้าโศก

ไม่ขุ่นมัว ไม่เศร้าหมอง

ไม่ใช่เพราะโลกไม่มีเรื่อง แต่เพราะใจไม่ไหลไปจับเรื่อง

วิรัชชัง คือใจไร้ธุลี

เหมือนน้ำที่เคยขุ่น เพราะมีตมมีเลนปนอยู่

แรก ๆ มันขุ่น แต่เมื่อปล่อยให้นิ่ง ตมเลนก็ค่อย ๆ ตกลงไป

น้ำก็ใสขึ้นเอง

ใจก็เหมือนกัน

กิเลสยังอาศัยอยู่ก็จริง แต่เมื่อมีตัวรู้ มีการดู มีการเห็น มีการรู้ตรง ๆ

ตะกอนก็เริ่มตก ความขุ่นก็เริ่มคลาย

ไม่ต้องไปบังคับมาก แค่รู้ให้ตรง

“มันคิด ให้เห็น ให้รู้”

ประโยคสั้น ๆ นี้ เหมือนหัวใจของการภาวนา

ไม่ใช่ไปเป็นความคิด แต่เอาตัวรู้เข้าไปรู้ความคิด

เห็นแล้วรู้ รู้แล้วไม่หลง ไม่ต้องไปตามแต่งต่อ

นี่แหละ ญาณของปัญญาเข้าไปรู้

เขมัง คือใจอันเกษม

พ้นจากความทุกข์ พ้นจากความสุข

ไม่ใช่ใจแข็งทื่อ แต่เป็นใจที่วางได้

อุเบกขา คือวางเฉยอย่างรู้ ไม่ใช่เมินเฉยอย่างหนี

ถึงจะรู้ ก็เป็นอย่างนั้น

ไม่รู้ ก็เป็นอย่างนั้น

สิ่งนี้มีอยู่ในคนทุกคน ไม่ยกเว้นใคร

จึงไม่ต้องมองไกล ไม่ต้องคิดว่าเป็นของพิเศษเกินเอื้อม

เพียงทำให้ถูกต้อง เพียงรู้ตรง เพียงไม่คลาดจากการปฏิบัติ

ถ้าทำถูก ก็ไม่พลาด

หลวงพ่อเทียนยืนยันอย่างหนักแน่น เพราะท่านเห็นด้วยชีวิตของท่านเอง

และท่านยอมเสียสละคำพูด ยอมเสียสละชีวิต เพื่อให้สัจธรรมนี้ดำรงอยู่

เพราะถ้าไม่พูด ไม่สอนกัน ก็จะไม่รู้

ดังนั้น ในทุกวันที่นั่งอยู่ ยืนอยู่ เดินอยู่ เคลื่อนไหวอยู่

ขอให้มีใจที่รู้ตรง รู้จริง ไม่หวั่นไหวตามโลก

ให้รู้จนใจตั้งมั่น ให้รู้จนใจใส ให้รู้จนใจวางได้

แล้วจะเห็นเองว่า ธรรมะไม่ไกลเลย

มันอยู่ตรงที่เรากำลังรู้ อยู่ตรงนี้เอง

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati