การรู้ตรง สำคัญกว่าการพูด

การรู้ตรง สำคัญกว่าการพูด

พระโปติละเคยไปเฝ้าพระพุทธเจ้า แต่เมื่อไปถึง พระองค์กลับตรัสว่า มาแล้วหรือ คัมภีร์เปล่า

พอจะกลับ พระองค์ก็ตรัสอีกว่า จะกลับแล้วหรือ ใบลานเปล่า

ถ้อยคำนั้นไม่ใช่การตำหนิให้เจ็บใจ แต่เป็นกระจกที่สะท้อนให้เห็นว่า รู้มากเพียงใด ถ้ายังไม่ลงมือภาวนา ใจก็ยังว่างจากความจริง

ท่านมีลูกศิษย์มาก มีผู้รู้ ผู้เรียน ผู้เคารพนับถือ แต่สุดท้ายท่านต้องลดละทิฏฐิมานะ ยอมไปเรียนจากเณร ซึ่งเป็นศิษย์ของตนเอง

ตรงนี้สอนเราเบา ๆ ว่า ความจริงไม่ได้อยู่ที่ชื่อเสียง ไม่อยู่ที่การจำได้ และไม่อยู่ที่การเอามาพูดได้คล่อง

ความจริงอยู่ที่การลงมือทำ

คำพูดมากมาย ไม่อาจแทนการรู้สึกได้แม้ครั้งเดียว

เพราะการรู้สึกตรง ๆ คือทางที่ค่อยไล่ความไม่รู้ออกไป ทีละน้อย อย่างไม่ต้องรีบ อย่างไม่ต้องฝืน

หลวงพ่อจึงให้เรากลับมาดูของง่าย กำมือ รู้สึก เหยียดมือ รู้สึก เอียงซ้าย รู้สึก เอียงขวา รู้สึก ก้ม รู้สึก เงย รู้สึก

ตาเหลียวซ้าย รู้สึก ตาแลขวา รู้สึก ใจนึกคิด รู้สึก

ไม่ต้องเติมอะไรเข้าไปมาก เพียงรู้สึกเท่านั้น

เมื่อรู้สึกไป ความไม่รู้ก็เริ่มจาง เหมือนผ้าที่สกปรก เมื่อได้ผงซักฟอก ได้แช่ ได้ขยี้ สิ่งสกปรกก็ค่อย ๆ หลุดออกไปเอง

ฉันใดก็ฉันนั้น เมื่อเรากลับมารู้สึก อวิชชาก็ค่อยจาง ค่อยหมด ค่อยเบา

ธรรมะจึงไม่ใช่เรื่องไกล ไม่ใช่เรื่องของการจำคำพูดให้มาก แต่เป็นเรื่องของการอยู่กับความรู้สึกตรงหน้า

รู้ทีละน้อย รู้อย่างซื่อ ๆ รู้ซ้ำ ๆ ในการเคลื่อนไหวของกายและใจ

แล้วสิ่งที่เคยมืด จะค่อยสว่างขึ้นเอง

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati