ธรรมะจะเบา

ธรรมะจะเบา เมื่อเราเห็นตรง

หลวงพ่อเทียนชี้ให้เห็นว่า ความทุกข์และความวุ่นวาย มักเกิดจากความเห็นไม่ตรงกัน

ไม่ใช่เพราะโลกแย่เสมอไป แต่อาจเพราะใจเรายังไม่เข้าใจธรรมะจริง

ถ้าความเห็นยังคนละมุม ใจก็ยังไม่ถึงกัน คำพูดก็อาจกลายเป็นมีดสองคม พูดดีได้ แต่ก็อาจบาดทั้งเราและคนอื่น

ถ้ารู้จักใช้ มีดก็มีประโยชน์ แต่ถ้าไม่รู้จักใช้ มีดก็ย้อนมาทำร้ายมือเราเอง

ธรรมะจึงไม่ได้สอนให้ไปแก้คนอื่นก่อน แต่สอนให้รู้จักตัวเรา

ถ้าตัวเราค่อย ๆ ดีขึ้น สิ่งดีจะค่อย ๆ เข้ามาเอง เหมือนผึ้งไปหาดอกไม้ เพราะที่ที่มีเกสร ย่อมมีสิ่งที่มันต้องการ

แต่ถ้าใจยังชอบของเสีย ก็เหมือนแมลงวันที่รู้จักของเหม็น มันไม่ได้ไปเพราะอยากรู้ธรรมะ แต่มันไปตามนิสัยของมัน

คนที่ยังไม่ยอมเปลี่ยนตัวเอง ก็เหมือนยังวนอยู่กับสิ่งเดิม กินดิน แล้วก็ถ่ายดินออกมาอีก ไม่ต่างจากเดิมเลย

พระพุทธเจ้าจึงเปิดทางให้เราเห็นว่า ปุถุชนคนธรรมดานี่แหละ เป็นพระพุทธเจ้าได้ ถ้าเขาเปลี่ยนแปลงแก้ไขตัวเองได้

หัวใจของธรรมะ อยู่ที่การยอมเห็นตัวเรา แล้วค่อย ๆ ปรับตัวเรา

ไม่ใช่เอาแต่โทษคนอื่น ไม่ใช่เอาแต่แบกความเห็นของตัวเองไว้แน่น

หลวงพ่อเทียนยังเตือนให้รู้จักผี และรู้จักเทวดาในใจ

ผีคืออะไรในใจเรา คือความคิดที่พาให้หม่น พาให้กลัว พาให้หลง พาให้เดือดร้อน

เทวดาคืออะไรในใจเรา คือความรู้สึกตัว คือความสงบ คือความเมตตา คือความจริงที่สว่างขึ้นมา

ถ้าใจเราไม่เปิดให้ผีเข้ามา และค่อย ๆ เปิดให้เทวดา ให้พระอริยเจ้าอยู่ในใจ ที่ไหนก็ไม่ค่อยมีความทุกข์

เพราะใจที่รู้ทันตัวเอง ย่อมไม่หลงไปกับความวุ่นวายมากนัก

ทุกการทำ ทุกการพูด ทุกการคิด ให้มองลงไปที่จิตที่ใจ เห็นให้ตรง เห็นให้ทั่ว เห็นทุกแง่ทุกมุม

แม้แต่การกินข้าว ถ้าเรากินด้วยการรู้ มันก็อิ่มจริง

การปฏิบัติธรรมก็เหมือนกัน ให้ตัวมันเองปรากฏขึ้น ให้ความจริงแสดงตัวของมันเอง โดยไม่ต้องรีบไปถามใคร

ถ้าทำไปแล้ว ยังแก้ตัวเองไม่ได้ ยังไม่อ่อนลง ยังไม่สว่างขึ้น ก็ค่อยรู้ว่า เรายังไม่รู้ธรรมะ

ธรรมะไม่ไกล อยู่ที่การเห็นตรง อยู่ที่การรู้ตัว อยู่ที่การกลับมาดูใจของเราเอง

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati