ความโกรธ

ความโกรธ ยังเป็นกิเลสอย่างหยาบ

หลวงพ่อเทียนชี้ให้เห็นตรงๆ ว่า โทสะ โมหะ โลภะ ตัณหา อุปาทาน ล้วนเป็นของหยาบ

ถ้าสิ่งเหล่านี้ยังมาก ยังหนา ยังพาใจไหลไป คนนั้นก็ยังไม่ชื่อว่าเป็นผู้มีศีล

เพราะศีลไม่ใช่เพียงการประพฤติภายนอก แต่คือความเป็นปกติของกาย วาจา ใจ

กายก็อยู่ในทางของกาย วาจาก็พูดในทางของวาจา ใจก็มั่นคงอยู่ในทางของใจ

เมื่อความรู้สึกมากระทบ จึงรู้ได้ทันที

นั่งอยู่เฉยๆ ถ้าความคิดอยากโกรธเกิดขึ้น ก็รู้

พูดคุยกันอยู่ ถ้ามีคำไม่เพราะหูมาถูกใจ ความอยากโกรธก็รู้

มีคนพูดยกยอเรา ใจอยากสบายใจ อยากพอใจ ก็รู้

เพราะใจนั้นเป็นปกติแล้ว ไม่ใช่ไหลตามอารมณ์ไปทันที

สิ่งสำคัญคือ อย่าลืมตัว

ไม่ลืมตัว ไม่หลงตัว ไม่ลืมใจ ไม่หลงใจ

ไม่หลงชีวิต ไม่ลืมชีวิตของตนเอง

ถ้าหลงชีวิต ลืมตัว ลืมใจ ก็ยังไม่เป็นปกติ

ชีวิตก็จะขึ้นๆ ลงๆ ตามคำพูด ตามอารมณ์ ตามความพอใจไม่พอใจ อยู่เช่นนั้น

แต่เมื่อรู้ทัน เมื่อไม่ลืมตัว ความปกติก็เริ่มมี

ศีลจึงไม่ใช่ของไกล ไม่ใช่ของที่ต้องไปหาในที่อื่น

ศีลอยู่ตรงความรู้ตัวนี่เอง

อยู่ตรงที่รู้ว่าโกรธกำลังเกิด รู้ว่าอยากกำลังเกิด รู้ว่าพอใจกำลังเกิด

แล้วไม่เผลอไปกับมัน

ตรงนั้นแหละ ใจเริ่มตั้งมั่น เริ่มเป็นปกติ เริ่มมีศีล

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati