ต้นทางอยู่ที่การรู้จิต

ต้นทางอยู่ที่การรู้จิต

ไม่ใช่ไปไกลที่ไหน

เมื่อจิตใจมันนึก เมื่อจิตใจมันคิด ถ้าเห็นตรงนั้นได้ นั่นแหละเป็นเครื่องวัด

สิ่งนี้ตาเนื้อไม่เห็น มือก็จับไม่ถูก แต่ตาปัญญาเห็นได้ รู้ได้ตรง ๆ

กะพริบตา หายใจเข้า หายใจออก กลืนน้ำลายลงคอ

สิ่งธรรมดาเหล่านี้ ถ้ามีสติรู้ทัน ก็เป็นทางภาวนาได้ทั้งนั้น

ยิ่งรู้ ใจก็ยิ่งสบาย ความโลภลด ความโกรธลด ความหลงก็ค่อยเบาบาง

บางทีอาจค่อย ๆ หมดไป เพราะใจได้เห็นใจของตนเอง

ได้ต้นทาง คือได้เห็นจิตกำลังคิด ได้เห็นใจที่กำลังนึก

ไม่ใช่ไปยึดสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์ ไม่ใช่ไหว้ผี ไม่ใช่เชื่อฤกษ์ยาม ไม่ใช่ไปฝากชีวิตไว้กับสิ่งอื่น

คนปฏิบัติต้องกลับมาที่ตัวเอง ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน

พึ่งผีไม่ได้ พึ่งเทวดาไม่ได้ แม้แต่พระพุทธเจ้า ก็ไม่ได้พึ่งแบบเอาแทนกันได้

เพราะทางนี้ ต้องเดินเอง รู้เอง เห็นเอง

จะเดิน จะยืน จะนั่ง จะนอน จะเข้าห้องน้ำ จะกินข้าว จะทำงาน

ก็ภาวนาได้ ถ้าใจไม่หนีจากการดูจิตดูใจ

มือทำงาน ใจดูใจ

จิตมันนึก จิตมันคิด รู้แล้วก็ปล่อยให้ผ่านไป ไม่ต้องยึด

นี่แหละลัดสั้น ตรง และถึงใจ

ไม่เลือกเวลา ไม่เลือกสถานที่

เพราะผู้ปฏิบัติ คือคนคนเดิมนี่เอง ที่เป็นคนทำ เป็นคนพูด และเป็นคนรู้

ถ้ารู้ตรงนี้ได้ ทางก็เปิด ใจจะค่อย ๆ เข้าใกล้ความสงบ เข้าใกล้ความพ้นทุกข์

เริ่มจากเห็นจิตของตน แล้วอย่าลืมกลับมารู้จิตของตนอีก

เพียงเท่านี้ ก็ไม่ไกลจากทาง

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati