“…คำว่า‘ทุกข์’นี้

“…คำว่า‘ทุกข์’นี้

พระพุทธเจ้าเรียกว่า‘ทุกข์’บ้าง-‘กิเลส’บ้าง-‘ของเหม็น’บ้าง

เวลาพูดถึงทุกข์หรือกิเลส รู้สึกว่าเป็นเรื่องน่าเกลียด

ตามความหมายของพุทธศาสนา

*ความทุกข์…คือของสกปรก-ของเหม็น ไม่มีใครต้องการ*

คนเราพอตายแล้ว ก็เน่าเหม็น

แต่เราก็ยังช่วยกันชำระล้างได้

ส่วนอุจจาระ เป็นของเหม็นที่เรารังเกียจมาก

ไม่มีใครอยากจับ-อยากแตะต้อง

แต่ของเหม็นถึงขนาดนี้ พระพุทธเจ้ายังบอกว่า

‘ยังไม่เหม็นเท่าไหร่ ยังจับได้-ยังล้างออกได้’

*ของเหม็นที่พระพุทธเจ้าท่านว่าเหม็นจริง ๆ นั้น

คือ ความโกรธ-ความโลภ-ความหลง

ที่มันแอบแฝงเกิดขึ้นมาภายในจิตใจของเรา

อันนี้-ท่านเกลียดมาก

ถ้าจิตใจของผู้ใดยังมีความโกรธ-ความโลภ-ความหลงอยู่

ท่านว่า‘เหม็นยิ่งกว่าอุจจาระเสียด้วยซ้ำ’

คนที่ไม่รู้-ไม่เห็น-ไม่เข้าใจ

พอจิตใจคิดขึ้นมาวูบเดียวเท่านั้น

ความหลงผิดก็เกิดขึ้นทันที

การเกิดเช่นนี้ พระพุทธองค์ตรัสว่า‘เป็นมลทิน’

คำว่า‘มลทิน’ ก็คือความหลงผิดนั่นเอง

ทั้งที่เราไม่เคยรู้-ไม่เคยเห็น-ไม่เคยดูจิตใจของเรา

เราก็ยังพูดเอาเองว่า‘เราเห็น’

แต่ที่จริงไม่ใช่‘เห็น’

เป็นเพียง‘รู้’ว่าคิดอะไรเท่านั้น

เสร็จแล้วก็ทำไปตามความคิดนั้น*

**ถ้าพูดว่า‘เห็น’ ต้องหมายถึงว่าเราเห็นกิเลส

คือ เห็นว่าในความคิดนั้น

มันมีความโกรธ-ความโลภ-ความหลงอยู่ด้วยหรือเปล่า

คนจะเห็นอย่างนี้ได้ ต้องมาปฏิบัติธรรม

(เจริญสติ ทำความรู้สึกตัว)เสียก่อน**…”

หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ