“…จะพูดถึงการฝึก

“…จะพูดถึงการฝึก

การฝึกหัดเพื่อเอาชนะความโกรธ-ความโลภ-ความหลงนี้

ซึ่งก็เหมือนกับนักมวยที่ดีและที่เก่งได้นั้น ก็ต้องฝึกหัดกับครู

เมื่อขึ้นไปบนเวที ก็ต้องชก

โดยไม่ต้องถามว่าเป็นใคร มาจากไหน ?

ไม่ต้องกลัวว่าคนนั้นใหญ่กว่าเรา-คนนั้นสูงกว่าเรา ไม่ต้องกลัว

แพ้-ชนะ มันเป็นเรื่องของเกมกีฬา

เมื่อแพ้เขา (เรา)ก็ต้องมาฟิต-มาซ้อมจริง ๆ

อันนี้ก็เหมือนกัน

เมื่อความโกรธเกิดขึ้นมา เราจะต้องบังคับความโกรธ

ทีแรก ๆ มันก็ต้องโกรธก่อน

คนอื่นพูดว่าเรา-มันโกรธขึ้นมา เราเอาชนะมันไม่ได้

แล้วก็ไปต่อล้อต่อเถียงคนโน้น-คนนี้

หาว่าคนโน้น-คนนี้พูดว่าเรา

อย่าได้เข้าใจอย่างนั้น

**เมื่อคนอื่นมาพูดว่าเรานั้น เราต้องมีสติ

ต้องรีบกลับมาดูต้นตอของชีวิตจิตใจของเราจริง ๆ**

ความโกรธมันเกิดขึ้นมา ก็หนักอก-หนักใจ

เราจะต้องบังคับมันได้

นี่-เหมือนกับนักมวย

**เมื่อไม่มีคนมาพูด-มาว่าเรา

ใจของเรามันก็สบายอยู่อย่างนี้

แต่พอมีคนมายกยอปอปั้น เราก็มักจะหัวเราะ

เราไม่ต้องหัวเราะ เราต้องรีบกลับมาดูที่จิตใจ

‘อ้าว ! มันผิดปกติแล้วนี่’

อันนี้-ที่มันหัวเราะนี้ แปลว่า‘มืดสีขาว’

ทีนี้ ถ้ามีคนใด-คนหนึ่งมาพูดให้เราไม่พอใจ

มันโกรธขึ้นมา อันนี้เรียกว่า‘มืดสีดำ’

นี่! เราต้องมาฝึกที่ตรงนี้**

เราไม่ต้องหนีไปอยู่ในป่า-ในดง ไปอยู่ในถ้ำ-ในรูคนเดียว

ไม่ใช่อย่างนั้น

การฝึกสติ-ฝึกปัญญานี้ เราต้องฝึกในสังคม

สำหรับตัวของอาตมา อาตมาได้พบอย่างนี้

เพราะ**ในขณะที่ฝึกฝนนั้น ‘ฝึกดูความคิด

พอดีมันคิดปุ๊บ-เห็นปั๊บ’

มันต้องเอาอย่างนี้

เมื่อเราเข้าไปสู่สังคม บางครั้งมันก็สู้ไม่ได้

มันโกรธก็มี มันพอใจก็มี

เราก็ต้องฝึกบ่อย ๆ เหมือนกับนักมวย

เมื่อขึ้นชกบนเวที ถึงเราจะชนะมา

เราก็ยังต้องหมั่นฝึกซ้อมอยู่เหมือนเดิม

ชกครั้งนี้ก็ชนะ ชกครั้งไหน ๆ-ก็ชนะทุก ๆ ครั้งไป

เราก็เป็นแชมเปี้ยนได้เหมือนกัน

พอดีมันคิดปุ๊บ ตัดปั๊บทันที

คิดดีก็ตาม-คิดชั่วก็ชั่ง คิดแล้วตัดทันที**

อันนี้เป็นการฝึกหัดเหมือนกับนักมวย

แต่ไม่ใช่จะไม่ให้ทำการ-ทำงาน

**ขณะที่ทำการ-ทำงาน เราก็ดูจิตใจเราไปด้วย

เมื่อมันคิด เราเอาชนะได้-มันก็หยุดได้

เราเห็น-เรารู้-เราเข้าใจ

แต่ไม่ใช่เข้าไปในความคิดนะ รู้ออกจากความคิด

มันเป็นอย่างนั้น

เมื่อมีคนมาพูดให้เรา

มาตำหนิ-มานินทาเรา มันจะโกรธ-เราก็เห็น

เห็นอาการที่เกิดขึ้น ว่าเกิดมาอย่างไร

เราก็เห็นว่า‘นี่มันผิดปกติแล้ว’

มันจะปรากฏขึ้นมาอย่างไร เราก็รู้จัก

อันนี้แหละจึงว่า

’ศีลเป็นเครื่องกำจัดกิเลสอย่างหยาบ

สมาธิเป็นเครื่องกำจัดกิเลสอย่างกลาง

ปัญญาเป็นเครื่องกำจัดกิเลสอย่างละเอียด’

เราอย่าไปแยกศีล-แยกสมาธิ-แยกปัญญา

มันเกิดขึ้นพร้อมกันทั้งนั้น

ตอนมันเกิดขึ้นมา เราก็รู้-ก็เห็น**…”

หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ