“…*การศึกษาเล่าเรียนพระไตรปิฎกนั้นดีแล้ว

“…*การศึกษาเล่าเรียนพระไตรปิฎกนั้นดีแล้ว

การให้ทาน-รักษาศีลนั้นดีแล้ว

การกราบไหว้นั้นดีแล้ว

แต่ว่าเรายังมีโกรธ-โลภ-หลงอยู่*

สมมติให้ฟัง

เหมือนเราปลูกบ้านหลังหนึ่งสดสวยงดงามดี

เราไปนอน หรือไปพัก

เอาของเราขึ้นไป(พัก)ได้ ๒-๓ วัน

แล้วบัดนี้ เรามีน้ำมันเชื้อเพลิง

เราถอก(เท)น้ำมันเชื้อเพลิงราดลงไป

มีไม้ขีดก้านเดียวจุดเป็นไฟ-ติดไฟ

แล้วก็ไปติดน้ำมันเชื้อเพลิง

ไฟมันก็ไหม้บ้านนั้นหมดเลยทีเดียว

อันนี้ก็เช่นเดียวกัน ที่นำมาเล่าสู่ฟัง

*การให้ทาน-การรักษาศีลนั้นดีแล้ว

แต่(เมื่อ)เราโกรธขึ้นมานั้น

ความดีใจอัน(เกิดจาการ)ให้ทานก็หมด

จิตใจสบายอัน(เกิดจากการ)รักษาศีล-เป็นปกตินั้นก็หมดไป

ความสงบนั้นมีไม่ได้ หมดแล้ว

(แล้วเราก็มา)ตั้งสร้างบ้านขึ้นมาอีก

สร้างสมาธิขึ้นมาอีก ไฟก็ไหม้อีก

เป็นอย่างนั้น*

**ดังนั้น การเจริญความรู้สึก(ตัว)นี้

จึงมีค่า-มีคุณมาก

ทำไมมีค่า-มีคุณมาก ?

มันจะไปปราบโทสะ-โลภะ-โมหะ

หรือ โลภ-โกรธ-หลง แล้วแต่จะพูด

เมื่อเราไม่หลงตัว ไม่ลืมตัวแล้ว

โทสะจะเกิดขึ้นที่ตรงไหน ?

(เมื่อ)กำลังทำดีอยู่แล้ว

ความชั่วมันจะเกิดขึ้นได้ที่ตรงไหน ?

เมื่อเราหลงแล้ว สติปัญญาก็เกิดขึ้นไม่ได้

เมื่อเราทำชั่วอยู่แล้ว ความดีก็เกิดขึ้นไม่ได้**

ดังนั้น *การทำดีนั้น-ดีแล้ว

แต่ว่าเรายังไม่(ได้)ทำให้สิ่งนี้ปรากฏเกิดขึ้น*

**เมื่อเราทำให้สิ่งนี้ปรากฏเกิดขึ้นแล้ว

นั่นแหละถูกต้องตามทำนองคลองธรรม

หรือตามคำสอนของพระพุทธเจ้าจริง ๆ เรื่องนี้**…”

หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ