“…*เรามันหลงตน-ลืมตัว หลงกาย-ลืมใจ

“…*เรามันหลงตน-ลืมตัว หลงกาย-ลืมใจ

ไม่รู้เท่าทันของความคิด

มันเป็นกล-เป็นไก ความคิดนี้*

คนโบราณท่านจึงสอนเอาไว้ว่า

‘ความคิด(ของ)คนนี้เหมือนกับลิง’

ท่านว่าอย่างนั้น

ความคิดมันกลอกกลับได้ไว

ความคิด(ของ)คนเหมือนกับลิง

ลิงนี่มันอยู่นิ่ง ๆ ไม่ได้

(เมื่อ)เราเอาไม้ไปแหย่มัน

มันก็กระโดดโลดเต้น จับโน่น-จับนี่

มันเป็นอย่างนั้น

ความคิดก็เหมือนกัน ท่านว่าอย่างนั้น

‘จิตคนนี้กลอกกลับได้ไว ดุจมีลานไขในตน

เราท่านควรบังคับกล ให้จิตหมุนมาแต่ในทางข้างดี

หากปล่อยให้มันหมุนไปในทางข้างกีย์

ธรรมที่มีก็จักหนี-จักหน่าย หายสูญ

อธรรมเข้าครอบงำ ความระยำสัมบูรณ์

(จิตคน)ก็ปลิ้นปลอกหลอกตน’

นี่…มันหลอกเรา !

ดังนั้นพวกกรรมฐาน

ไปนั่งภาวนาแล้วเห็นเลข เห็นบัตร-เห็นเบอร์

*เพราะไม่เห็นจิตใจนี่เอง

เพราะไปฝึกกรรมฐาน มันไม่ได้ฝึกตัวเอง*

มันไปฝึกนั่งหลับตา

ไปฝึกอะไรต่าง ๆ นั่นน่ะ

*มันเลยผิดธรรมชาติ ผิดธรรมดา

เมื่อผิดธรรมชาติ ผิดธรรมดา

ก็แสดงว่าไม่รู้ธรรมชาติ ไม่รู้ธรรมดา

มันก็หลอกเราเอาเสีย*

นี่…มันเป็นอย่างนี้

ดังนั้น จึง*ศึกษากับธรรมชาติ ศึกษากับธรรมดา

ไม่ให้(จิต)มันหลอกเรา

เรารู้เท่าทันกลไก หรือมายาของจิตใจ*…”

หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ