หลงตัวเมื่อไร

หลงตัวเมื่อไร ก็ลืมใจเมื่อนั้น

หลวงพ่อเทียนชี้ให้เห็นตรง ๆ ว่า เรามักหลงกาย จนลืมความรู้สึกตัว

หลงความคิด จนไม่ทันความคิด

ความคิดนั้นแปรไว กลับไปกลับมา เหมือนลิงที่อยู่นิ่งไม่ได้

พอมีอะไรมากระทบ มันก็ไหวทันที จับโน่นจับนี่ วิ่งไปข้างนั้นข้างนี้

จิตใจก็เช่นกัน

ถ้าเราไม่รู้เท่าทัน มันก็กลอกกลับได้ไว เหมือนมีลานไขอยู่ในตัว หมุนไปทางใดก็ได้

ถ้าหมุนไปในทางดี ธรรมก็ยังอยู่ ใจยังพอมีที่พึ่ง

แต่ถ้าปล่อยให้หมุนไปทางเสีย ธรรมก็ถอยหนี อธรรมก็เข้าครอบงำ จนใจหลอกใจเอง

นี่แหละความยากของคนเรา ไม่ใช่เพราะสิ่งข้างนอกมากเกินไป แต่เพราะไม่เห็นกลไกในใจตน

บางคนภาวนา แต่ว่าไปติดภาพ ติดเลข ติดนิมิต ติดสิ่งที่คิดว่าเห็น

ทั้งที่ยังไม่เห็นจิตของตนจริง ๆ

เมื่อไม่เห็นจิต การภาวนาก็อาจกลายเป็นเพียงการฝึกบางอย่าง แต่ไม่ใช่การรู้ตัว

หลวงพ่อจึงเตือนว่า อย่าให้ผิดธรรมชาติ อย่าให้ผิดธรรมดา

เพราะธรรมชาติของเรานั้น คือการรู้ รู้กายตามที่กายเป็น รู้ใจตามที่ใจเป็น รู้ความคิดตามที่ความคิดมันเกิดดับ

ไม่ต้องไปจับแต่ง ไม่ต้องไปหลงตาม เพียงเห็นตรง ๆ อย่างที่มันเป็น

เมื่อศึกษากับธรรมชาติ เราจะเริ่มไม่ถูกจิตหลอก

เมื่อศึกษากับธรรมดา เราจะค่อย ๆ กลับมาอยู่กับความจริง

ใจที่รู้ทันตัวเอง จะไม่ง่ายต่อมายา และไม่ง่ายต่อการลืมตัว

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati