“…*การทำบุญ-ให้ทาน-รักษาศีล

“…*การทำบุญ-ให้ทาน-รักษาศีล

เจริญสมถะ-เจริญวิปัสสนา ก็ตาม

ถ้ายังไม่มาแก้ไขบทนี้แล้ว ก็ยังทุกข์มาก*

[แก้ไขบทนี้ คือทำให้โทสะ-โมหะ-โลภะจืดจางลง

แล้วเวทนา-สัญญา-สังขาร-วิญญาณไม่ทุกข์]

**แต่ถ้าแก้ไข-มาทำอย่างนี้ ทุกข์น้อย-ไม่ทุกข์มากแล้ว

[มาทำอย่างนี้ คือเจริญสติ-แล้วเอาสติมาดูความคิด

จนโทสะ-โมหะ-โลภะจืดจางลง]

อันนี้แหละ ได้ชื่อว่า‘ทางไปหาพระพุทธเจ้า’**

ผมเข้าใจอย่างนั้น

แล้วผมก็ทำจังหวะไป เดินจงกรมไป

เลยเข้าใจกิเลส-ตัณหา-อุปาทาน-กรรม

*‘กิเลส’…มันเหมือนยางไม้-ยางเหนียว

‘ตัณหา’…มันอยาก

‘อุปาทาน’…มันเข้าไปยึดมั่น-ถือมั่น

‘กรรม’…แปลว่าเสวยทุกข์-เสวยสุข

ถ้าเข้าไปยึดมั่น-ถือมั่น

เข้าไปแบก-ไปหามอยู่อย่างนั้น มันก็ทุกข์ล่ะซิ*

ทีนี้ผมก็เลยวาง

**‘วาง’…ก็คือไม่สนใจกับสิ่งนั้น ๆ ล่ะ

เราก็มาสนใจดู

เริ่มตั้งแต่การเคลื่อนไหวของตัวเรา

มันคิดขึ้นมา เราก็ทิ้งไปเลย

เมื่อทำอย่างนี้อยู่

มันก็จืด-ก็จางไป มันหลุดไป-หลุดไป**

เปรียบอุปมาให้ฟัง

‘น้ำสี แต่ก่อนน่ะมันมีคุณภาพ ๑๐๐% เต็มกระป๋อง

หากมันเป็นสีดำ-เราเอาไปย้อมผ้าขาว

ผ้านั้นมันจะดำทั่วหมด

แต่เมื่อมารู้-มาเห็น-มาเข้าใจอย่างนี้แล้ว

น้ำสีซึ่งมีปริมาณเต็มกระป๋องเหมือนเดิม

แต่มันหมดคุณภาพแล้ว

ถ้าเป็นสีดำ-(เอา)ไปย้อมผ้าขาว มันจะไม่ติดผ้า

หากจะติด มันก็ติดดำนิดหน่อย-หรืออาจไม่ดำเลยล่ะ’

มันเป็นอย่างนั้น

การกระทำอันนี้ก็เหมือนกัน

กล่าวคือ **เมื่อเราเห็นมันอยู่เรื่อย ๆ

รู้จักชื่อเสียงมัน เห็นหน้าตาดั้งเดิม-สภาพของมัน

ว่ามันเป็นอยู่อย่างนี้

มันก็จะไม่ทำร้าย (ไม่)ทำอันตรายให้กับเราได้**

ดังนั้น **พระพุทธเจ้าท่านจึงว่า

‘สภาพหรือสภาวะดั้งเดิมนั้นเหมือนกันหมด

ไม่มีผิดแปลก-แตกต่างกัน’

พระองค์จึงตรัสว่า

‘เราตถาคต-ผู้เป็นตถาคต ไปถึงแล้ว ณ ที่แห่งนั้น

แล้วจึงมาบอก-มาสอน

ผู้ใดปฏิบัติตามเรา ก็จะรู้-จะเห็นอย่างเราตถาคตนี้’ ว่างั้น**

*ท่านว่า‘ถ้าหากไม่ประพฤติ-ไม่ปฏิบัติตามอย่างเราตถาคตแล้ว

จะไม่รู้-จะไม่เห็น-จะไม่เข้าใจอย่างเราตถาคตนี้’* …”

หลวงพ่อเทียน จิตฺตสุโภ