ทวนกระแสของความคิด

ทวนกระแสของความคิด

โรคมีสองอย่าง

โรคทางเนื้อหนัง กับโรคทางใจ

บางคราวกายปวด ต้องไปหาหมอ ต้องดูแลตามเหตุของกาย

แต่บางคราว ใจปวดเอง คิดเองทุกข์เอง กังวลเอง หมุนอยู่ในความคิดของตน

ตรงนั้นแหละ ต้องกลับมาทำความรู้สึกตัว

ให้ใจตื่น ให้รู้ตรง ไม่ปล่อยให้ความคิด พาใจไหลไปตามเดิม

เมื่อรู้รูป รู้นาม รู้รูปทำ รู้นามทำ

จึงเริ่มเห็นชัดขึ้น ว่าความทุกข์ไม่ได้อยู่ไกล มันเคลื่อนไหวอยู่กับกายนี้เอง อยู่กับอิริยาบถนี้เอง

ลืมตาแล้วดู เห็นตากะพริบ เห็นตาเหลือบซ้ายเหลือบขวา

ก็รู้ว่า แม้สิ่งเล็กน้อยอย่างนั้น ก็เป็นตัวทุกข์ได้

ทุกขัง จึงไม่ใช่คำที่ท่องจำไว้เฉย ๆ แต่เป็นสิ่งที่ต้องเห็นตรง ๆ

เห็นแล้วจึงค่อยเข้าใจ ว่าอนิจจัง ไม่เที่ยง เปลี่ยนไปตามอาการของมัน

เห็นแล้วจึงค่อยเข้าใจ ว่าอนัตตา บังคับไม่ได้ สั่งไม่ได้ เป็นหน้าที่ของมัน

ความเข้าใจเช่นนี้ ไม่มาในทีเดียว แต่มาเป็นลำดับ

รู้รูป รู้นาม แล้วค่อย ๆ เข้าไปเห็นตามจริง

บางอย่างเราคิดว่า รู้แล้ว แต่ยังไม่ถึงความรู้จริง

เพราะการรู้จริง ไม่ใช่รู้แบบอยากรู้ หรือรู้ตามคำพูด รู้ตามตำรา

แต่มันเป็นการรู้ตรง รู้ขึ้นมาจากการเห็นของตนเอง

แม้เรื่องสมมติ ก็เป็นสิ่งที่มนุษย์บัญญัติกันขึ้น

แต่ถ้าใจไม่รู้เท่าทัน ก็ไปติดอยู่ในสมมตินั้น จนลืมของจริง

ของจริงนั้น อยู่ในความรู้สึกตัว อยู่ในการเคลื่อนไหว อยู่ในสิ่งที่เกิดขึ้นเดี๋ยวนี้

แม้ทางหลับตา แม้ทางสมาธิ ถ้าไม่เห็นตามจริง ก็ยังไม่พ้นความไม่รู้

พระพุทธเจ้าของเรา จึงไม่ทรงหยุดอยู่แค่ความนิ่ง หรือความสงบที่ยังไม่พ้น

แม้ผ่านครูอาจารย์ ผ่านฌานสมาบัติ ท่านก็ยังเห็นว่า ยังไม่ใช่ทางดับทุกข์

เพราะทางพ้นทุกข์ ไม่ใช่เพียงทำให้ใจสงบ แต่ต้องรู้เหตุของทุกข์

ต้องเห็นความยึด เห็นความคิด เห็นการปรุงแต่งของใจ ตามที่มันเป็น

เมื่อไม่ใช่ ก็วาง เมื่อไม่ตรง ก็กลับมาใหม่

แม้ทางอดอาหาร แม้ทางกดข่มตน ถ้าไม่ตรงเหตุ ก็ไม่ใช่ทาง

เพราะธรรมะ ไม่อยู่ที่การทรมานตน แต่อยู่ที่ความรู้จริง และความเข้าใจจริง

ท้ายที่สุด การทวนกระแสของน้ำ ก็คือการทวนกระแสของความคิด

ไม่ไหลตามความเคยชิน ไม่ไหลตามความหลง ไม่ไหลตามอารมณ์ที่พาไป

แต่กลับมาอยู่กับตัวเอง รู้ตรง ๆ ทีละขณะ ทีละอิริยาบถ

ใจที่ตื่น ใจที่รู้ ใจที่ไม่หลง นั่นแหละ เริ่มมีทางออกจากทุกข์

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati