กายนี้ยังพูดไม่ได้เลย

กายนี้ยังพูดไม่ได้เลย

เมื่อหมดลมหายใจแล้ว ร่างกายนี้ก็เป็นเพียงร่าง ไม่ร้องว่าเจ็บ ไม่บ่นว่าร้อน ไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น

ดินกลบหน้า ไฟเผาไหม้ มันก็ไม่ว่าอะไร

เพราะกายไม่ใช่ผู้รู้ กายไม่ใช่ผู้เจ็บ กายไม่ใช่ผู้ทุกข์แท้จริง

แต่ขณะนี้ เมื่อยังมีลมหายใจอยู่ กายกับใจยังแยกไม่ออกจากกัน ยังต้องอาศัยกันอยู่

ตรงนี้แหละ เป็นที่ให้เราเรียนรู้ เป็นที่ให้เราเห็นจริง เป็นที่ให้เรารู้ตรง ๆ

ไม่ต้องรอให้ตายก่อน ไม่ต้องรอให้หมดลมก่อน จึงค่อยเข้าใจชีวิต

ขณะเดิน ขณะกิน ขณะไปไหนมาไหน ขณะนั่ง ขณะนอน

ให้รู้สึกตัวอยู่ตรงนั้น

นี่แหละคือทางภาวนา ไม่ใช่ไปแสวงหาสีแสง ไม่ใช่ไปตามเห็นผี ไม่ใช่ไปเที่ยวดูนรกสวรรค์ ไม่ใช่ไปติดนิมิต

เพราะสิ่งที่เห็นนั้น อาจเห็นจริง แต่ไม่ใช่ของจริง

จิตมีอุบาย จิตหลอกเราได้ เหมือนคนเล่นกล

ถ้าเรายังไม่เห็น ยังไม่รู้ ยังไม่ฉลาดพอ

เราก็ถูกมันพาไปได้ง่าย

แต่เมื่อเรารู้ทัน เมื่อเราสัมผัสตรงกับตัวมัน เมื่อเราตั้งอยู่กับความรู้สึกตัว

จิตก็หลอกไม่ได้ ลวงไม่ได้ กลับตะแคงไม่ได้

จิตคนเรากลอกกลับไว ถ้าไม่ฝึก ก็ไหลไปทางเก่า ไปทางที่ไม่ดี ธรรมที่มีอยู่ในใจ ก็ถอยหนี ความหลงก็เข้าครอบงำ

เพราะฉะนั้น ให้เราฝึกอยู่กับชีวิตจริง

นั่งก็รู้ นอนก็รู้ ยืนก็รู้ เดินก็รู้

ทำไปเรื่อย ๆ ไม่รีบ ไม่ฝืน ไม่เพ่ง

ค่อย ๆ เห็น ค่อย ๆ เข้าใจ ค่อย ๆ ชำนิในทางรู้ตน

แล้ววันหนึ่ง ใจจะเบาลง ความหลงจะอ่อนลง ทุกข์จะคลายออก

นี่คือการปฏิบัติธรรม ในชีวิตจริงของเราเอง

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati