ทางพ้นทุกข์ อยู่ที่ความรู้ตรงนี้

ทางพ้นทุกข์ อยู่ที่ความรู้ตรงนี้

พระพุทธเจ้าทรงเป็นผู้ไปถึงแล้ว แล้วจึงกลับมาบอกเรา

บอกให้เดินอย่างพระองค์ บอกให้ปฏิบัติอย่างพระองค์

เมื่อเดินตาม ก็จะรู้ ก็จะเห็น ก็จะเป็น ก็จะมี

ไม่ใช่เห็นด้วยความคิดอย่างเดียว แต่เห็นตัวเรา เห็นสิ่งที่กำลังเป็นอยู่จริง ๆ

เห็นว่าในใจนี้ มีอะไร และไม่มีอะไร

มีความไม่ทุกข์ ความว่างจากการแบก ความเบาจากการยึดถือ

ความไม่มีทุกข์นี้ พระพุทธเจ้าทรงมี และเราก็เข้าถึงได้

เพราะการเจริญสติ การเจริญสมาธิ การเจริญปัญญา คือการทำให้มาก

ทำให้มากขึ้น รู้สึกตัวมากขึ้น ความไม่รู้ก็ค่อยลดลง

เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของกาย เห็นการไหวของใจ เห็นซ้ำ ๆ รู้ซ้ำ ๆ เข้าใจซ้ำ ๆ

ความมืดก็ลด ความไม่เห็นก็เบา

เหลือแต่ความรู้ ความเห็น ความเข้าใจ ที่สัมผัสได้อยู่ทุกขณะ

นั่นแหละเรียกว่าเจริญ

เมื่อจิตนึก ก็รู้ว่าจิตนึก

เมื่อจิตคิด ก็รู้ว่าจิตคิด

ไม่ปล่อยให้ความคิด พาใจไหลเข้าไปแนบแน่นกับมันโดยไม่รู้ตัว

ตรงที่รู้ทันนี่เอง เรียกว่ามรรค

มรรคไม่ใช่เรื่องไกล ไม่ใช่เรื่องหนัก ไม่ใช่เรื่องยากเกินคนธรรมดา

เป็นทางดู เป็นทางรู้ เป็นทางไม่ยึด

เมื่อรู้เท่า รู้ทัน รู้จัก รู้จักแก้

ทุกข์ก็เบาลง เพราะไม่เข้าไปถือไว้

การปฏิบัติธรรม จึงเรียบง่ายอย่างยิ่ง

นั่งก็รู้ นอนก็รู้ ยืนก็รู้ เดินก็รู้

เข้าห้องน้ำก็รู้ ฉันอาหารก็รู้ ขยับมือ เคลื่อนกาย อ้าปาก กลืน ทุกอย่างล้วนเป็นที่ฝึกความรู้สึกตัวได้

ที่เราไม่รู้ เพราะเราไม่เคยกำหนด

จึงปล่อยให้ชีวิต เคลื่อนไปตามสัญชาตญาณ

เหมือนสัตว์ที่เคลื่อนไหวไป แต่ไม่จดจำ ไม่เข้าใจ

ความเป็นมนุษย์จึงมีค่า เพราะมนุษย์ฝึกได้

มนุษย์รู้ได้ มนุษย์พัฒนาได้

สวรรค์ นิพพาน มนุษย์สมบัติ ล้วนเป็นสมบัติของมนุษย์

ไม่ใช่ของใครคนเดียว แต่เป็นสิ่งที่ทำเอาได้ ใช้ได้ เข้าถึงได้

ทุกคนมีทางของตน ถ้ากลับมาฝึกตัวเอง

กลับมาดูจิต กลับมาดูใจ กลับมาดูการเคลื่อนไหวของกาย

ชีวิตทั้งชีวิตจึงกลายเป็นการปฏิบัติธรรม ไม่แยกจากการใช้ชีวิต ไม่แยกจากการทำงาน ไม่แยกจากลมหายใจ

แม้การนั่งพุท-โธ หายใจเข้า หายใจออก พอง ยุบ ก็เพื่อให้โทสะ โมหะ โลภะ ค่อยเบาบาง

เพราะสิ่งเหล่านี้ เป็นของเน่า เป็นของเหม็น เป็นของสกปรก

ไม่ใช่ของที่ควรเก็บไว้ในใจ

เมื่อเห็น เมื่อรู้ เมื่อเข้าใจ

นั่นแหละคือมรรค ทางไม่ให้ความเศร้าหมองเกิดขึ้น

และเมื่อไม่ยึด ไม่ถือ ไม่เอาตัวเข้าไปจับทุกอย่างไว้

ผลก็ปรากฏ

คือความไม่ทุกข์ คือความเบา คือใจที่ไม่ถูกครอบงำ

ขอเพียงเราหมั่นกลับมา ไม่ลืมตัว ไม่ปล่อยใจลอย ไม่ปล่อยกายไหลไปโดยไม่รู้

ให้ดูที่จิตที่ใจอยู่เสมอ

เพียงเท่านี้ ชีวิตก็กำลังเดินอยู่บนทางธรรมแล้ว

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati