สติอยู่ตรงไหน ทุกข์ก็อ่อนลงตรงนั้น

สติอยู่ตรงไหน ทุกข์ก็อ่อนลงตรงนั้น

เมื่อสติไม่คุมตัวเรา ความหลงก็เข้ามา บางทีมาในรูปของการลืม ลืมตัว ลืมใจ ลืมว่ากำลังคิดอะไร กำลังไปไหน กำลังเป็นอะไรอยู่

หลงกับลืม ไม่เหมือนกัน

หลง ยังพอมีโอกาสรู้ พอมีเวลาหวนกลับมาเห็น แต่ลืม คือไม่เห็นตัวเองเลย เหมือนชีวิตเดินไป แล้วใจไม่ทันรู้ตาม

เราหลงรูป หลงนาม หลงสมมติ จนไม่รู้จักรูปนามตามจริง บางครั้งก็หลงจิต หลงใจ หลงตัวชีวิตนี้ ทั้งที่มันอยู่ใกล้ที่สุด

ความคิดเกิดขึ้นมาก วันหนึ่งตั้งเท่าไร แต่ถ้าไม่เห็น ก็ยังนับว่าเผลออยู่ดี

แม้รู้ต้นเหตุของความคิด ความหลงก็ยังมีได้ เพราะใจคนเราไหลไปได้ง่าย เมื่อถูกคำว่า เมื่อถูกอารมณ์กระทบ เมื่อถูกสิ่งที่ไม่พอใจแตะเข้า สติก็เข้ามาทัน

เหมือนแมวกับหนู มาคุมกันตรงนั้นเลย

พอเห็นชีวิตจิตใจอย่างนี้ ความหลงก็เริ่มหาย นี่แหละทางจัดการ กับความโกรธ ความโลภ ความหลง

แต่ความสงสัยก็ยังมี สงสัยเรื่องตายแล้วเกิด สงสัยว่าคนเราเกิดมาเพราะอะไร สงสัยเล็กน้อยนี้ ก็เป็นทุกข์ชนิดหนึ่ง ถ้ายังไม่รู้จักก็ยังพาใจวุ่นได้

สัจจะ คือของจริง อริ คือข้าศึก ยะ คือพ้นไป รู้ทุกข์อริยสัจ ก็คือรู้ของจริง ที่พาให้พ้นจากข้าศึกคือทุกข์

ในทางปฏิบัติ ก็กลับมาดูความคิดนี่เอง ดูซ้ำๆ อย่างเดิม ไม่ใช่ไปห้ามความคิด ไม่ใช่ไปกดมัน ปล่อยให้มันคิด แล้วเรารู้มัน

ยิ่งคิดมาก ยิ่งรู้มาก ยิ่งฟุ้งซ่าน ยิ่งเห็นชัด

เพราะถ้ามันไม่คิด เราก็ไม่เห็นลักษณะของความคิด

เมื่อเห็นแล้ว ไม่ต้องไปพูดถึงกิเลส ตัณหา อุปาทาน กรรม ให้มากก็ได้

เพียงสติตั้งมั่นขึ้นมา ความเคลื่อนไหวของกาย ก็รู้เท่า รู้ทัน รู้จักเอาชนะได้

ความคิดที่ผุดขึ้นมาก็เช่นกัน รู้เท่า รู้ทัน รู้แล้วมันก็ดับไปเอง เหมือนแมวกับหนู ที่จับกันตรงหน้า

สิ่งที่ดับแล้ว ไม่กลับมาแบบเดิม

เราดูตรงนี้ เห็นตรงนี้ ความทุกข์ก็ลดลง

อย่างเงียบๆ อย่างตรงๆ อย่างเป็นจริง

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati