ธรรมะไม่ใช่ของไกล

ธรรมะไม่ใช่ของไกล

อยู่กับคนนี้เอง

อยู่กับการมีชีวิตของเรา

อยู่กับสุขและทุกข์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า

คนเราจะต่างกันที่สติปัญญา

ต่างกันที่ความละเอียด

ต่างกันที่ความรู้มากน้อย

แต่ธรรมะนั้นไม่ต่างกันเลย

ถ้ารู้แล้ว ก็รู้สิ่งเดียวกันนี้เอง

พระพุทธเจ้าก็รู้ธรรมะนี้

สาวกของพระพุทธเจ้าก็รู้ธรรมะนี้

ผู้รู้ในกาลต่อมาก็รู้ธรรมะนี้

ความจริงอันเดียว

ไม่ได้เปลี่ยนไปตามยุคสมัย

ท่านจึงว่า

พระพุทธเจ้าทุกพระองค์ต้องเคารพพระธรรม

เคารพพระธรรมไม่ใช่เพียงไปกราบไปไหว้

ไม่ใช่เพียงทำให้คนอื่นเห็น

แต่คืออยู่กับการกระทำของตน

ไม่พูดผิด

ไม่ทำผิด

ไม่คิดผิดจนเป็นเหตุให้ทุกข์เกิดขึ้น

นั่นแหละคือการเคารพพระธรรม

เคารพตัวของเราเองด้วย

เพราะเมื่อเรารักษากาย วาจา ใจ

ไม่ปล่อยให้ทุกข์งอกขึ้นมา

เราก็กำลังเคารพธรรมอยู่ตรงนั้น

การกราบไหว้เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

เป็นเรื่องของกาย

เป็นสิ่งภายนอกที่คนมองเห็น

แต่ตัวเคารพพระธรรมจริง ๆ

คือการเห็นตัวเรา

และไม่ปล่อยให้ทุกข์เกิดขึ้นในตัวเรา

ถ้าทุกข์เกิดขึ้น

ก็รู้ว่าทุกข์เกิดขึ้น

ไม่ต้องไปแต่งเติม

ไม่ต้องไปหนี

เพียงรู้ตามจริง

ก็ได้ศึกษากับธรรมชาติของมันแล้ว

ธรรมชาตินั้นสร้างมาให้พร้อมอยู่แล้ว

แม้เพียงจิตใจที่ซื่อ ๆ

เฉย ๆ

ไม่ถูกบีบ ไม่ถูกปรุง

ก็อยู่ของมันได้

ทำงานได้

ไม่เหนื่อย ไม่ล้า

เพราะใจไม่ต้องแบกอะไรเกินจำเป็น

แต่ทำไมเราจึงไม่อยากปฏิบัติ

ทำไมจึงไม่อยากศึกษา

ก็เพราะเราไม่เข้าใจ

เมื่อไม่เข้าใจ

ความไม่รู้ก็เกิดขึ้น

แล้วเราก็หลงวนอยู่ในความยาวของวัฏสงสาร

บางทีคืนหนึ่งก็ดูยาว

บางทีทางเดินชีวิตก็ดูไกล

บางทีการไปถึงความสงบก็ดูเหมือนยาก

ทั้งหมดนั้นเพราะใจยังไม่รู้ทางของตน

ถ้าเราหันกลับมาเห็นตัวเรา

ไม่ให้ทุกข์เกิดขึ้น

ความยาว ความสั้น

ความหนัก ความเบา

ก็ไม่เข้ามาครอบงำใจ

ใจจะอยู่กับความเฉย

อยู่กับความพอดี

อยู่กับปัจจุบัน

ธรรมะของพระพุทธเจ้า

จึงเป็นของน้อย ๆ

เป็นของสบาย ๆ

เป็นของสั้น ๆ

รู้ได้ในอึดใจเดียว

ถ้าเรากล้าดูตรง ๆ

เมื่อรู้แล้ว

ก็ไม่ใช่รู้ไว้เฉย ๆ

ต้องสอนกันต่อไป

สอนด้วยการอยู่จริง

สอนด้วยการเห็นจริง

สอนด้วยการไม่ปล่อยให้ทุกข์เกิดขึ้นในตนเอง

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati