เบาใจ คือเห็นทาง

เบาใจ คือเห็นทาง

ปีติไม่ใช่ความดีใจ แต่เป็นใจที่นิ่ม ใจที่ดี

เมื่อรู้ได้อย่างนี้ ความหนักอกหนักใจ จะค่อยเบาลง

ในใจจะมีความสว่าง ไม่ใช่สว่างเพราะแสงข้างนอก ไม่ใช่เพราะจุดเทียน แต่สว่างเพราะรู้ตรงตามจริง

ครั้นเบาใจ ก็เหมือนเห็นทางไป เห็นเป็นแนว เห็นว่าควรเดินต่ออย่างไร

จังหวะเล็ก ๆ ของกาย ช่วยพาใจกลับมา พลิกมือ คว่ำมือ ยกมือ เอามือมา

เดินจงกรมก็ให้เป็นเดินจงกรมจริง ๆ ทำช้าได้ ทำเร็วได้ ขอให้ถูกจริต และทำด้วยความรู้สึกตัว

เมื่อความตึงเครียดเข้ามา อย่าไปเพิ่มความตึงนั้น ให้ทำให้สบาย ให้ใจคลาย ให้กายคลาย

ถ้าแน่นหน้าอก เวียนหัว อาเจียน ปวด เจ็บตรงไหนก็ตาม

นั่นเป็นอาการ เป็นกิริยา เป็นท่าทีที่มันแสดงออกมา

มันอยากให้เราท้อถอย แต่เราต้องไม่ท้อถอย

ต้องทำ ต้องบังคับให้ทำ ต้องเดินต่อไป ด้วยความอดทนที่อ่อนโยน

บางคนรู้เร็ว บางคนใช้เวลานาน แต่ไม่ต้องไปติดคำว่านานหรือไม่นาน

ให้ทำเรื่อย ๆ ให้ต่อเนื่อง ให้เห็นอารมณ์ที่เกิดขึ้นจริง

เพราะถ้าไปติดความสงบ ก็จะหลงอยู่ในความสงบ แล้วไม่เห็นอารมณ์อื่น ๆ ตามมา

ผู้ที่ภายหน้าจะเป็นครู จึงต้องรู้เรื่องอารมณ์ ต้องทบทวนรูปนามให้เข้าใจ ไม่หลง ไม่ลืม

รูปทำ นามทำ กายทำ ใจทำ

รู้รูปที่ทำงาน รู้ใจที่ทำงาน รู้โรคของกาย รู้โรคของใจ

โรคของกายคือเจ็บหัว ปวดท้อง ไม่สบายทางกาย แล้วใจก็ไม่สบายตาม

อีกอย่างหนึ่ง กายอาจสบาย แต่ใจดีใจ เสียใจ พอใจ ไม่พอใจ รัก เกลียด

อันนี้ก็คือจิตวิญญาณเป็นโรค

เมื่อเห็นอย่างนี้ ก็เริ่มเข้าใจความจริง ว่าไม่เที่ยง ทนอยู่ในสภาพเดิมไม่ได้ ไม่ใช่ตัวตนของเรา

เห็นเช่นนี้ ใจจะค่อยอ่อน ค่อยวาง ค่อยรู้

และความรู้ตรงนั้น จะพาเราเดินต่อไป อย่างไม่หลงทาง

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati