รู้ตรงนี้ ใจจะไม่หลงทาง

รู้ตรงนี้ ใจจะไม่หลงทาง

คำสอนนี้ชวนให้เรากลับมาดูว่า ธรรมะไม่ใช่เรื่องไกลตัว ไม่ใช่เรื่องของคนพิเศษเท่านั้น

ผู้ตรัสรู้ตามพระพุทธเจ้า มีศีล มีทิฐิ รู้ เห็น เป็น มี เหมือนกันกับพระพุทธเจ้า แต่ไม่แตกฉานเหมือนพระพุทธเจ้า

ตรงนี้เป็นเหมือนกระจก ให้เราเห็นว่า ทางปฏิบัติไม่ใช่การเอาตัวไปเทียบใคร แต่เป็นการค่อย ๆ รู้ตามจริง ในกาย ในใจ ในอารมณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า

ถ้าตึงเครียด ถ้ามึนหัว ถ้าหนักอก หนักใจ อย่าไปเพ่ง

เพราะยิ่งเพ่ง ยิ่งแน่น ยิ่งอึดอัด ยิ่งแก้ไม่ออก

หลวงพ่อจึงสอนให้ทำเบา ๆ ให้สบาย ให้มองไกล ๆ ให้รู้กับอารมณ์อย่างไม่บีบคั้น

เมื่อใจคลาย ความหนักก็คลาย ความรู้นั้นก็คลายออกเอง ไม่ต้องไปเร่ง ไม่ต้องไปดัน

บางครั้งสิ่งที่เรียกว่าวิปลาส หรือจินตญาณ หรือวิปัสสนู ก็เกิดจากใจที่เข้าไปจับอารมณ์มากเกินไป

จึงต้องหัดทวนอารมณ์ หัดอยู่กับอารมณ์นั้นอย่างเบา ๆ ไม่ผลัก ไม่หนี ไม่ตามจนหลง

แล้วความคิดก็ยังคิดอยู่ แต่ไม่ใช่คิดแบบมืดมัวเหมือนเดิม มันจะค่อย ๆ รู้ ค่อย ๆ เห็น ค่อย ๆ เข้าใจจริง

นี่แหละ วิปัสสนาล้วน ๆ ที่มันจะเป็นของมันเอง เมื่อใจได้มีโอกาสรู้ตรง

พระพุทธเจ้าทรงสอนให้เห็นว่า สัตว์ทั้งหลาย เป็นเหมือนเราตถาคต เป็นอยู่ มีอยู่ ในความหมายของธรรม ไม่ใช่ในความยึดมั่นว่าเป็นเรา เป็นเขา

จึงไม่ต้องไปยึดติดชื่อ ไม่ต้องไปติดรูปแบบ จะเรียกพระ เรียกเณร เรียกสาวกพุทธะ เรียกปัจเจกพุทธะ ก็เป็นเพียงสมมติ

สิ่งสำคัญคือ รู้ตาม เห็นตาม เข้าใจตาม

และนั่นจึงสอดคล้องกับคำว่า สุปฏิปันโน ปฏิบัติดีแล้ว

อุชุปฏิปันโน ปฏิบัติตรงแล้ว ตรงต่อตัวเอง ตรงต่อคำสอน

ญายะปฏิปันโน ปฏิบัติเพื่อรู้ธรรม เพื่อออกจากทุกข์

ออกจากโทสะ ออกจากโมหะ ออกจากโลภะ ออกจากตัณหา ออกจากอุปาทาน

เมื่อปฏิบัติถูกทาง กรรมและวิบาก ก็จะค่อย ๆ จาง ไม่ใช่ด้วยการฝืน แต่ด้วยการรู้เท่าทัน

และสุดท้าย สามีจิปฏิปันโน คือปฏิบัติสมควรแล้ว ไม่หลง ไม่ลืม ไม่เผลอไปกับอารมณ์จนขาดสติ

ธรรมะจึงไม่จำกัดเพศ ไม่จำกัดการบวช ไม่จำกัดเครื่องนุ่งห่ม ไม่จำกัดนามเรียก

ผู้หญิงก็เป็นสงฆ์ได้ ผู้ชายก็เป็นสงฆ์ได้ บวชก็เป็นสงฆ์ได้ ไม่บวชก็เป็นสงฆ์ได้

ถ้าปฏิบัติถูก ปฏิบัติตรง ปฏิบัติเพื่อรู้ธรรม ปฏิบัติสมควร

ขอเพียงกลับมารู้กาย รู้ใจ รู้เบา ๆ รู้ตรง ๆ ไม่เพ่ง ไม่บีบ ไม่หลง

ธรรมะจะค่อย ๆ เปิดทางเอง ในใจที่ซื่อตรงกับความจริง

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati