ธรรมะไม่พาให้เราไปไกลจากตัวเอง

ธรรมะไม่พาให้เราไปไกลจากตัวเอง

คำสอนของพระพุทธเจ้า มั่นคง ถาวร

แต่สิ่งที่ต้องมาดู คือเรากำลังเอาชีวิตไปตรงไหน

ให้ทานก็ดี รักษาศีลก็ดี ปฏิบัติธรรมก็ดี

ถ้ายังไม่มุ่งมาทำลายโทสะ ทำลายโมหะ ทำลายโลภะ

ก็ยังไม่ถึงใจของธรรม

เพราะการทำความดี ไม่ใช่เพื่อให้ใจพอง ไม่ใช่เพื่อให้ตัวตนเด่น แต่เพื่อให้เห็นกิเลสตามจริง และค่อยๆ วางมันลง

บางคนอาจยังไม่เคยให้ทาน ยังไม่เคยรักษาศีลอย่างเป็นเรื่องเป็นราว

แต่ถ้าการยืน การเดิน การนั่ง การนอน

การกิน การไป การมา

มีใจมุ่งรู้ มุ่งดู มุ่งทำลายความหลง

คนนั้นก็เดินอยู่ในทางของพระพุทธเจ้าแล้ว

เพราะสาระของพระธรรม ไม่ใช่การจำ แต่คือการรู้จริง

รู้จากสิ่งที่กำลังเกิด ในกาย ในใจ ในขณะนี้

เข้าพรรษา จึงเป็นเวลาให้เริ่มใหม่

เริ่มจากชีวิตธรรมดานี่เอง

เริ่มจากการปฏิบัติตัวให้รู้จริง แล้วเอาความรู้นั้นไปใช้กับชีวิต

ความรู้ที่เกิดจากการทำ ย่อมไม่เหมือนความรู้ที่ท่องจำ

เมื่อเราเอามือพลิกขึ้น พลิกลง ยกมือ เอามือมา

เดินหน้า ถอยหลัง เอียงซ้าย เอียงขวา ก้ม เงย กะพริบตา หายใจเข้า หายใจออก

หรือแม้แต่กลืนน้ำลายลงคอ

ถ้ารู้สึกอยู่ทุกขณะ ความรู้นั้นจะค่อยๆ กลายเป็นปัญญา

เป็นการรู้ที่ไม่ใช่แค่คิด แต่เป็นการรู้ตรงๆ จากการภาวนา

พระพุทธเจ้าสอนให้มีสติ ในอิริยาบถทั้งสี่

ยืน เดิน นั่ง นอน

และในอิริยาบถย่อยทั้งหลาย

คู้ เหยียด เคลื่อนไหว อย่างใดอย่างหนึ่ง ก็ให้รู้

รู้เพื่ออะไร

เพื่อไม่หลงตน เพื่อไม่ลืมตัว

เมื่อไม่หลงตน โมหะก็ค่อยๆ หมดแรง

เมื่อโมหะหมด ปัญญาก็เกิด

และเมื่อมีปัญญา ก็เห็นทุกสิ่งที่กำลังมี กำลังเป็น อยู่ในปัจจุบัน

ธรรมะจึงไม่ใช่เรื่องอดีต ไม่ใช่เรื่องอนาคต

แต่เป็นเรื่องเดี๋ยวนี้

ขณะที่นั่งฟังอยู่ ขณะนั้นก็ให้ดูความสงบ และความไม่สงบ

ดูความขัดแย้งที่เกิดขึ้นในใจ ดูตรงนั้น ไม่ต้องหนีไปที่อื่น

เพราะการปฏิบัติธรรม ต้องลงที่จิตที่ใจนี้

และความสงบ ก็ไม่ใช่สิ่งที่เราจะไปจับเอามา

แต่เป็นผลที่ค่อยเกิด เมื่อเรารู้ตรง และไม่ปล่อยใจให้ถูกโทสะ โมหะ โลภะ และความยึดมั่นถือมั่น ลากไป

สงบที่แท้ คือใจที่ไม่ถูกรบกวน

เพราะเห็นตามจริง

เห็นกาย เห็นใจ เห็นความหลง แล้วไม่หลงตาม

เมื่อถึงตรงนี้ ชีวิตใหม่ก็เริ่มได้ทุกวัน

อย่าหลงตน อย่าลืมตัว

อย่าหลงกาย อย่าลืมใจ

อย่าหลงชีวิต

รู้สึกตัว รู้สึกกาย รู้สึกใจ

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati