ธรรมะอยู่ที่จิตใจ

ธรรมะอยู่ที่จิตใจ

พระพุทธเจ้าเป็นหมอเหมือนกัน แต่เป็นหมอรักษาโรคทางใจ โรคทางวิญญาณ ไม่ใช่รักษาเพียงโรคทางกาย

ธรรมะของพระพุทธเจ้า จึงไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง เด็กก็ใช้ได้ คนแก่ก็ใช้ได้ หนุ่มสาวก็ใช้ได้ พ่อบ้านแม่เรือนก็ใช้ได้

ใครรู้จัก ก็นำไปใช้ได้ทันที

แต่เราหลายคน อาจคุ้นกับเพียงการให้ทาน การรักษาศีล การทำกัมมัฏฐาน โดยยังไม่รู้ลึกไปถึงว่า ใจของเรากำลังเป็นอย่างไร

ไม่ใช่เพราะไม่ดี แต่เพราะไม่เคยหันกลับมาดู

บางคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ให้ทานอย่างไร กราบไหว้อย่างไร ศีลคืออะไร กัมมัฏฐานคืออะไร ความสงบคืออะไร

เพราะไม่ได้ฟังธรรม ไม่ได้มองเข้ามาที่ใจ

จิตของคน คิดไม่เหมือนกัน นานาจิตตัง

แต่ถ้าเรารู้จักจิตคิดสักนิดเดียว ก็พอจะหยุดได้

เพราะปัญหาไม่ได้อยู่ที่การคิด แต่อยู่ที่ไม่รู้จักความคิด พอไม่รู้จัก ก็ไหลตามมันไป แล้วก็ไม่หยุด

คิดมาก นอนไม่หลับ คิดวน คิดจนเป็นทุกข์ บางคนถึงกับเป็นโรคประสาท

เรื่องนี้มีอยู่จริง หลวงพ่อเคยพบมาหลายคนแล้ว

ดังนั้น ทุกคนที่มาที่นี่ จึงควรศึกษาจิตใจของตนเอง

พระพุทธเจ้าสอนเรื่องจิต เรื่องใจ

การให้ทานก็ดีแล้ว การรักษาศีลก็ดีแล้ว การทำกัมมัฏฐานก็ดีแล้ว แต่ยังไม่พอ ถ้าเราไม่รู้จักใจของเราเอง

วิปัสสนา คือการเปลี่ยนจิตใจที่สกปรก ให้บริสุทธิ์

เป็นความรู้แจ้ง เห็นจริง แล้วเปลี่ยนจากสภาพเดิม ให้เป็นจิตใจที่สะอาด

ส่วนสมถกัมมัฏฐาน คือความสงบ

แต่ความสงบมีหลายแบบ

บางอย่างสงบเพราะยังไม่ถูกกระทบ ยังไม่มีอะไรมาให้คิด นั่งอยู่เฉย ๆ ก็สงบได้ แต่พอออกไปข้างนอก พอเจอคนมาก พอได้ยินคำพูดโน้นคำพูดนี้ ใจก็ไม่สงบอีก

ถ้าเป็นวิปัสสนา อยู่ท่ามกลางผู้คนมาก ใจก็ยังสงบได้

ใครจะพูดอย่างไร ก็เรื่องของเขา ไม่ใช่เรื่องของเรา

เรื่องของเรา คือทำหน้าที่ของเราให้ตรง

พระพุทธเจ้าสอนว่า ทุกคนต้องทำการทำงานตามหน้าที่

เมื่อเราทำหน้าที่ของเราแล้ว เราก็เห็นจิตใจของเราได้ เห็นชีวิตจิตใจของเราได้

และจะรู้ว่า ชีวิตจิตใจของคนทุกคนนั้น แท้จริงแล้วไม่มีทุกข์ ไม่มีเดือดร้อน

ตัวทุกข์ ตัวเดือดร้อน ไม่ใช่จิตใจของเรา ไม่ใช่ชีวิตของเรา แต่มันเป็นกิเลส

เมื่อมองตรงเข้ามา จะเห็นว่าเดี๋ยวนี้ จิตใจของเราก็เป็นปกติได้ สบายได้ ฟังธรรมได้

สภาพอย่างนี้ มีอยู่ในคนทุกคน ไม่ยกเว้นใคร

พระพุทธเจ้าจึงสอนให้ ศึกษาหาชีวิตจิตใจของตนเอง

แต่ทุกวันนี้ เรากลับไปศึกษาการแข่งขัน ไปฝึกเรื่องอื่นมากกว่า เรื่องจิตใจของตัวเอง

พ่อแม่สอนไม่ได้ ครูอาจารย์ก็สอนเรื่องนี้ไม่มาก สอนแต่เรื่องหนังสือ

ผู้สอนเรื่องชีวิตจิตใจ คือพระพุทธเจ้า

จึงเรียกพระพุทธเจ้าว่า เป็นครูของเรา

และเมื่อพระพุทธเจ้าสอนให้รู้ว่า ตัวชีวิตจิตใจของทุกคน มีลักษณะอุเบกขา วางเฉยอยู่แล้ว

เราก็ยกมือไหว้ตัวเองได้

ไม่ใช่เพราะยกตน แต่เพราะรู้ตรง ๆ ว่า จิตใจเดิมแท้นั้น สะอาด สว่าง บริสุทธิ์

มีสันติ มีความสงบ

ความสงบอย่างนี้ เอาไปทำการทำงานที่ไหน ก็ไม่ขัดข้อง

ถ้าเราไม่เข้าใจ ก็อาจไปแสวงหาเรื่องอื่น ศึกษาเรื่องอื่น

ไม่ใช่ว่าไม่ดี แต่ควรกลับมาดูใจด้วย

ดูให้รู้ ดูให้เห็น ดูให้ตรง

ให้รู้จักจิตของเราเอง

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati