รู้ตัวไว้ แล้วใจจะค่อย ๆ สว่าง

รู้ตัวไว้ แล้วใจจะค่อย ๆ สว่าง

สิ่งที่จำได้ ยังไม่พอ

เมื่อรู้จักแล้ว ต้องพิจารณา ต้องใช้สติปัญญาแตะลงไปที่ใจของตน

ให้สติตื่นอยู่เสมอ

รู้อยู่ทุกขณะ รู้อยู่ทุกเวลา

นี่แหละคือรู้แจ้ง คือรู้จริง

แต่ความรู้จริงนั้น ไม่ได้เกิดลอย ๆ

เริ่มจากรู้จำก่อน เริ่มจากการจำได้ว่า อะไรเกิดขึ้นในกาย อะไรเกิดขึ้นในใจ

เมื่อนั่งนาน แข้งเจ็บ ขาเจ็บ หลังเจ็บ เอวเจ็บ

ก็ลุกขึ้นเดิน

เดินไป เดินมา ก้าวเท้าไป ก้าวเท้ามา

แล้วทำความรู้สึกไว้

ไม่ต้องพูดมาก ไม่ต้องคอยกำกับคำว่า ซ้ายย่างหนอ ขวาย่างหนอ

เพียงมีความรู้สึกอยู่ตรงนั้น ก็เป็นการเจริญสติแล้ว

ความรู้สึกนั่นเอง คือการระลึกได้

ระลึกได้กับความรู้สึก เป็นอันเดียวกัน

เมื่อทำบ่อย ๆ เมื่อคุ้นกับการรู้ พอความคิดวูบขึ้นมา ใจก็เห็นมันได้ทัน

เห็นสภาพของความคิด เห็นตรงที่มันเกิด เห็นตรงที่มันเคลื่อนไหว

ตรงนั้นแหละ เรียกว่ามีสติ

การเดินจงกรมก็เช่นเดียวกัน เป็นการเจริญสติจริง ๆ เป็นการระลึกได้จริง ๆ

ไม่จำกัดอายุ ไม่จำกัดวัย ไม่จำกัดคนหนุ่มคนสาว คนเฒ่าคนแก่ หรือคนกลางคน

ใครก็ทำได้

เพราะเราทุกคน ไม่ต้องการความทุกข์

เมื่อเราทำอย่างนี้ ความทุกข์จะค่อย ๆ หายไปเอง

เหมือนเราอยู่ในที่มืด เราไม่ต้องการความมืด

แต่เราไล่มันไม่ได้ ด้วยการนึกเอาอย่างเดียว

พอจุดไม้ขีดไฟ หรือจุดเทียนขึ้นมา

ความมืดก็หายไปเอง

ฉันใดก็ฉันนั้น

เมื่อเราทำความรู้สึกอยู่อย่างนี้ โกรธ โลภ หลง ก็หาที่ตั้งไม่ได้

เพราะใจมีความตื่น มีความรู้ มีการเห็นตรง

ที่โกรธ ที่โลภ ที่หลงเกิดขึ้นในใจ ก็เพราะเราไม่ตื่นตัว

เพราะเราไม่เห็น ไม่เข้าใจนั่นเอง

เมื่อเห็นแล้ว ความมืดในใจย่อมค่อย ๆ จางไป

เหลือแต่ความรู้สึกตัว ที่เรียบง่าย สงบ และจริงแท้

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati