อย่าหลงตัวเอง

อย่าหลงตัวเอง

ขันธ์ทั้งห้า ก็คือตัวเรานี่เอง

รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ

เมื่อรู้ตรงนี้ ใจจะเริ่มหันกลับมา

ความคิดไม่ใช่ตัวเรา ความคิดคือการปรุงแต่ง

มันไหลไป เหมือนน้ำที่ไม่หยุด

คิดมาก ฟุ้งซ่าน รำคาญ นอนไม่หลับ

เพราะใจไปติดอยู่กับกระแสความคิด จนลืมตัวเอง

พระพุทธเจ้าจึงสอนให้มีสติ ให้รู้สึกตัว

เมื่อรู้สึกตัว ใจจะถอนออกจากความคิด

กลับมารู้รูป กลับมารู้กาย

กายนี้แหละ คือตัวเราที่กำลังปรากฏอยู่

เมื่อรู้กาย ความคิดจะค่อย ๆ วาง

ใจจะไม่ไหลตามความคิดไปหมด

บางครั้ง แค่มีความเจ็บ ใจไปเกาะความเจ็บ ก็หยุดความฟุ้งซ่านได้

เพราะจิตกลับมารู้อยู่ที่รูป รู้อยู่ที่กาย

เรื่องนี้ดูเหมือนเล็ก แต่เป็นทางให้ใจพ้นความวุ่นวายได้

คนป่วยที่ร้อง บางทีก็ไม่ใช่เพราะเจ็บอย่างเดียว

แต่เพราะใจไปยึดเอาความเจ็บเป็นตัวตน

ทั้งที่โรคทางกาย ให้หมอดูแล

ส่วนใจนั้น เราต้องหัดดูเอง

ต้องรู้ว่า กายเจ็บได้ แต่ใจไม่จำเป็นต้องทุกข์ตาม

ถ้าเราเข้าใจตรงนี้ ความทุกข์จะเบาลงมาก

เพราะทุกข์หลายอย่าง เกิดจากการยึดถือ

ยึดว่าเป็นเรา เป็นของเรา เป็นตัวตนของเรา

พระพุทธเจ้าจึงสอนให้กลับมาศึกษาตัวเอง

ดูจิต ดูใจ ดูความคิด ดูการพูด ดูการทำ

ตอนโกรธ ร้อนหรือไม่

ตอนหลง เผลอหรือไม่

ตอนคิด มีสติหรือไม่

ถ้าถามตัวเองได้ ใจก็จะเริ่มตื่น

คนที่กำลังทำ กำลังพูด กำลังคิด แต่ไม่รู้สึกตัว

ท่านเรียกว่าคนลืมตน

เพราะลืมใจตัวเอง ลืมความละอายในใจ

ความละอายนี้ ไม่ใช่อายคนอื่น

แต่อายใจตัวเอง

อายที่ใจคิดไปทางโกรธ อายที่ใจอยากเบียดเบียน อายที่ใจอิจฉา อายที่ใจไม่ซื่อตรง

นี่แหละคือหิริ ความละอายแก่ใจ

และโอตตัปปะ ความเกรงกลัวต่อบาป

เมื่อมีสองอย่างนี้ ใจจะงอกงาม

ชีวิตจะค่อย ๆ กลายเป็นชีวิตของผู้รู้ตัว

ไม่หลงกาย ไม่ลืมใจ ไม่หลงชีวิต

รู้สึกตัวอยู่เสมอ รู้กาย รู้ใจ รู้การเคลื่อนไหวของตน

แล้วความทุกข์จะไม่มีที่ตั้ง

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati