หน้าที่ของคน

หน้าที่ของคน คือเห็นแล้วไม่เฉย

เมื่อพบความผิด ทั้งการกระทำและคำพูด ไม่ใช่เรื่องของการตำหนิด้วยโทสะ แต่เป็นเรื่องของการเกื้อกูลกัน

ถ้าเห็นแล้วปล่อยผ่าน ปล่อยให้ผิดเรื่อยไป ใจก็ห่างจากความรัก ห่างจากความรับผิดชอบต่อกัน

การตักเตือน จึงไม่ใช่การทำร้าย แต่เป็นการช่วยให้กลับมาถูกทาง

เมื่อมีการปวารณากัน ว่าใครทำผิดก็ช่วยบอก ใครทำถูกก็ช่วยยกย่อง นั่นคือทางของความเป็นพรรคพวก ทางของการอยู่ร่วมกันอย่างจริงใจ

ผู้ใดทำผิดแล้วแก้ไขทันที ย่อมเป็นที่สรรเสริญ เพราะยังมีใจเปิด ยังฟังคำเตือน ยังไม่ปิดตัวเองลงด้วยความดื้อ

แต่ถ้าทำผิดแล้วไม่ยอมแก้ ไม่ยอมฟัง ก็เป็นความหนักของใจ เป็นความไม่รู้คุณต่อคำสอน เป็นทางที่ทำให้ตัวเองมืดลงเรื่อย ๆ

เมื่อทำหน้าที่ของกันและกันได้ ใจก็สงบ การอยู่ร่วมก็เป็นไปโดยชอบ

อยู่โดยชอบ ไม่ใช่เพียงอยู่ให้ครบวัน แต่คืออยู่แล้วไม่เดือดร้อนตน ไม่เดือดร้อนผู้อื่น

คำพูดของคนอื่น บางทีก็เป็นเพียงลมปาก แต่อย่าเพิ่งทิ้งมันเสียหมด ให้มองเนื้อในใจ ให้เห็นความจริงด้วยการรู้ตรง

ถ้ายับยั้งสั่งใจไม่ได้ ก็ยังเป็นปุถุชน ผู้ยังหนาแน่นด้วยความไม่รู้ หนาแน่นด้วยอวิชชา หนาแน่นด้วยความหลง

เมื่อใจยังมืด จะเดินไปทางไหนให้ถูกต้อง ถ้าไม่มีผู้รู้จริงพาเดิน พาเห็น พาประคอง

ธรรมของพระพุทธเจ้า ไม่ใช่สิ่งอ่านแล้วจบ

กาลามสูตรที่ตรัสไว้ ไม่ใช่เพียงถ้อยคำให้จำ แต่เป็นสิ่งให้สำเหนียก ให้ทดลองในชีวิต ให้ลงมือรู้ด้วยตัวเอง

แม้เรียนมาก แม้จำได้มาก ถ้าไม่ปฏิบัติ ก็ยังไม่เปิดประตู

การปฏิบัติ คือหัวใจ คือลูกกุญแจดอกเอก

เหมือนของที่ถูกปิดไว้ ถ้าไม่มีกุญแจของมันจริง จะสอดเข้าไปอย่างไรก็ไม่เปิด

ธรรมะก็เช่นนั้น ต้องตรงกับใจ ต้องตรงกับการเห็น ต้องตรงกับการรู้

เมื่อรู้เท่าทันตัวเอง ไม่หลงตน ไม่ลืมตัว ใจจึงเบา

คนเช่นนี้ อยู่ด้วยธรรม เห็นธรรม เข้าใจธรรม และเบิกบานด้วยธรรม

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati