อย่าปล่อยใจให้คบความโง่

อย่าปล่อยใจให้คบความโง่

คำสอนนี้ชี้ให้เห็นว่า การไม่คบคนพาล ไม่ได้หมายถึงเพียงคนภายนอกเท่านั้น

คนพาลในภาษาคน อาจเป็นคนที่กินเหล้า เล่นเบี้ย เล่นการพนัน เที่ยวกลางคืน

แต่ในภาษาธรรม พาลที่ใกล้กว่านั้น คือความคิดที่ผิดในใจเราเอง

เมื่อใจเผลอไปทางหลง ไปทางโลภ ไปทางโกรธ นั่นแหละคือการคบพาล

ถ้าเรารู้เท่าทันจิต ไม่ตามความคิดที่พาไปผิด นั่นคือการอยู่ห่างจากพาลแท้จริง

และคำว่า ปัณฑิตานัญจะ เสวะนา คือการคบบัณฑิต

บัณฑิตไม่ใช่ใครไกล บัณฑิตคือจิตที่รู้ตัว คือใจที่เห็นใจของตนเอง

เมื่อเรากลับมาดูตัวเอง เห็นความคิด เห็นอารมณ์ เห็นการเคลื่อนไหวของกายใจตามจริง นั่นคือเราได้คบบัณฑิตแล้ว

ส่วนคำว่าปูชา จะ ปูชะนียานัง คือการบูชาสิ่งที่ควรบูชา

สิ่งที่ควรบูชา คือสติปัญญาของเราเอง คือการเคารพตัวเรา ไม่ให้กายพูดผิด ไม่ให้วาจาพูดผิด ไม่ให้ใจคิดผิด

การเคารพตัวเองเช่นนี้ ไม่ใช่เห็นแก่ตัว แต่เป็นการประคองใจให้ตรง ให้สะอาด ให้สงบ

เมื่อเราบูชาสติ เมื่อเราเคารพปัญญา ก็เท่ากับเราบูชาพระพุทธเจ้า เคารพพระพุทธเจ้า และเคารพคนอื่นไปพร้อมกัน

เพราะใจที่ไม่ทำผิด ไม่พูดผิด ไม่คิดผิด ย่อมไม่เบียดเบียนใคร

การกราบ การไหว้ เป็นสิ่งสมมติที่ดี ช่วยให้เราเห็นความเคารพ แต่ธรรมแท้ อยู่ที่การทำดีด้วยกาย วาจา ใจ

คนอื่นอาจมองเห็นแต่การกระทำ แต่ใจของเรา เราต้องเห็นเอง

นี่จึงเป็นข้อเตือนใจสำคัญ ให้เรารู้ตัวอยู่เสมอ อย่าคิดผิด เพราะเมื่อคิดผิด การปฏิบัติก็ผิด และไม่เห็นผล

ถ้าเราปฏิบัติตามทางแห่งสติ ตามที่ให้เจริญอย่างต่อเนื่อง หลวงพ่อยืนยันด้วยใจที่มั่นคง เพราะผลของการรู้ตัว ไม่ใช่เรื่องเลื่อนลอย

คำว่าอยู่ผู้เดียว ในทางธรรม ไม่ใช่เพียงอยู่ตามลำพัง แต่คืออยู่โดยไม่ถูกโลภ โกรธ หลงครอบงำ

ถ้าใจตั้งอยู่กับสติ อยู่กับปัญญา อยู่กับความจริงตรงหน้า แม้อยู่ท่ามกลางผู้คน ใจก็ไม่ฟุ้งไปไกล

นี่คือทางของผู้ปฏิบัติ กลับมารู้ตัว กลับมาดูใจ กลับมาทำให้ถูก ทีละขณะ

เณรคือกัน พระคือกัน โยมคือกัน ต่างมีใจดวงเดียวกัน ที่ต้องฝึกให้ตื่น

จงจำไว้ และเอาไปปฏิบัติให้เป็นคู่ชีวิตของใจ

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati