เห็นตัวเอง นั่นแหละคือทาง

เห็นตัวเอง นั่นแหละคือทาง

เมื่อรู้ทุกข์ รู้อนิจจัง รู้อนัตตาแล้ว ใจก็เริ่มเข้าใจโลกตามจริง

สิ่งที่สมมติขึ้นในโลกนี้ ให้รู้ ให้เห็น ให้เข้าใจ แล้วจึงสัมผัสได้ทุกอย่าง

เมื่อเห็นตามจริง ใจก็ไม่ไปหลงกลัวสิ่งที่สมมติ ไม่กลัวผี ไม่กลัวเทวดา เพราะรู้ว่าเรื่องทั้งหลาย เป็นเพียงสิ่งที่ใจไปตั้งชื่อให้

ใครถามเรื่องใด ก็พูดไปตามที่ตัวเองรู้ ตามที่ตัวเองเห็น

เข้าใจอย่างนั้น ใจจึงไม่ต้องแสร้งเป็นอย่างอื่น

เมื่อรู้จักสมมติครบถ้วน จึงค่อยรู้จักศาสนา

ศาสนา คือคำสั่งสอน ของผู้รู้

ผู้ใดรู้สิ่งใด ก็เอาความรู้นั้น มาสั่งสอน

พุทธะ คือผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบานด้วยธรรม

การรู้ธรรม เห็นธรรม เข้าใจธรรม ก็คือรู้ตัวเรา

รู้การทำ รู้การพูด รู้การคิด

อันนี้แหละคือการเห็นธรรม คือเห็นตัวเราเอง

สิ่งอื่นนั้น อาตมาไม่ได้เห็นตลอดเวลา

แต่อันนี้ เห็นอยู่ตลอดเวลา

หลับตาก็เห็น ลืมตาก็เห็น ย่างไปไหนก็เห็น

เห็นอยู่อย่างนั้น ก็เห็นตัวเองนี่แหละ

บาป คือความไม่รู้ คือความโง่ คือความมืดในจิตในใจ

บุญ คือเห็น คือรู้ คือความสะอาด คือความสว่าง

เมื่อรู้แล้ว ใครจะมาหลอก ใครจะมาตั๋ว ก็ไม่เชื่อ

บาปบุญ นรกสวรรค์ ถ้ายังไม่รู้จริง ก็ยังเป็นเพียงคำพูด

แต่เมื่อรู้แจ้งเห็นจริง ใจย่อมมั่นอยู่กับความจริงนั้น

ความคิดมีมาก กิเลสก็มาก เพราะมันพรั่งพรูออกมาไม่รู้จบ เหมือนน้ำที่ไหลอยู่ตลอดเวลา

เราจึงไม่ต้องไปตามมันทุกเรื่อง ไม่ต้องไปแบกมันทุกตอน

ให้รู้ตัวเองนี่แหละ

เมื่อพูดถึงกิเลสมากแล้ว ก็หันกลับมาดูพระไตรปิฎก

คำสอนทั้งหลาย ถ้ารวมลงจริง ๆ ก็มาอยู่ที่กาย วาจา ใจ

กายนี้ วาจานี้ ใจนี้ คือที่ตั้งของการเรียนรู้

พระสูตรก็อยู่ที่กาย พระสูตรก็อยู่ที่วาจา พระสูตรก็อยู่ที่ใจ

เรื่องเรียนนี้ เรียนไม่รู้จบ เพราะความคิดมันไหลอยู่ตลอดเวลา เหมือนน้ำที่ไหลไม่หยุด

จึงให้กลับมารู้ตรงนี้ รู้ตัวเองนี่แหละ

ให้เห็น ให้รู้ ให้เข้าใจ

แล้วใจจะค่อย ๆ วาง จากความหลง จากความคิดที่พาให้ทุกข์

เหลืออยู่แต่ความรู้สึกตัว ที่เห็นตามจริง อย่างเรียบง่าย อย่างตรงไปตรงมา

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati