ความคิดมีได้

ความคิดมีได้ แต่ไม่ต้องหลงไปกับมัน

หลวงพ่อเทียนท่านชี้ให้เห็นว่า คนเรานั้นยังเป็นคนธรรมดาได้ ไม่ต้องไปสำคัญตนว่าเป็นผู้ดับกิเลสตัณหาแล้ว

เพียงแต่เมื่อมีความเข้าใจ ความคิดก็เปลี่ยนความหมาย

แต่ก่อนคิดไป ก็คิดแล้วคิดเล่า ร้อยอันพันอย่าง ไม่รู้ว่ามันกำลังเกิดอะไรขึ้น

พอหันกลับมาเห็น พอรู้ความเคลื่อนไหวของกาย พลิกมือขึ้นก็รู้ คว่ำมือลงก็รู้

ตรงนั้นเอง ความคิดเริ่มถูกเห็น ไม่ใช่ถูกไหลตาม

ความหนักของความคิด ไม่ใช่เพราะมันมีของหนักแบกอยู่ แต่เพราะใจไม่รู้ทันมัน

เมื่อไม่รู้ ก็เหมือนแบกอะไรอยู่ทั้งที่ไม่เห็นว่าแบก

พอรู้ ความหนักนั้นค่อยคลาย

ผู้ที่เห็นความคิดแล้ว ไม่ใช่ว่าเห็นตลอดเวลา บางทีก็เห็น บางทีก็ไม่เห็น

แต่ต่างจากคนที่ไม่เคยเห็นเลย

เหมือนคนที่เคยเห็นทาง ย่อมมีโอกาสเดินต่อ ไม่ต้องหลงอยู่กับที่เดิม

ความคิดของปุถุชน จึงหนักแน่นเพราะความหลง

แต่ความคิดของผู้เห็นความคิดแล้ว เบากว่า เพราะไม่ถูกความคิดลากไป

ยังมีความคิดอยู่ แต่ไม่ติดอยู่ในความคิด

ยังมีการคิด แต่ใจอยู่เหนือการคิดนั้น

เหมือนคนตกน้ำ คนหนึ่งจมแล้วจมอีก ยังไม่เห็นฝั่ง

คนหนึ่งพ้นน้ำขึ้นมาแล้ว หันเห็นฝั่ง จึงพยายามลอยไป

อีกคนหนึ่งถึงฝั่งแล้ว นั่งดูอยู่ตรงนั้น ไม่ต้องดิ้นรนเหมือนเดิม

ความต่างอยู่ตรงนี้เอง

ไม่ใช่ว่าไม่มีความคิด แต่ไม่หลงความคิด

ไม่ใช่ว่าไม่มีชีวิต แต่รู้จักชีวิตตามที่มันเป็น

เมื่อเห็นธรรม ใจก็เริ่มรู้ทางของตน

และเมื่อรู้ทาง ก็ไม่ต้องแบกความคิดด้วยความเผลอเหมือนเก่า

อยู่กับกาย อยู่กับการเคลื่อนไหว อยู่กับความรู้สึกตัว

แล้วค่อยเห็นตามจริง ว่าความคิดเป็นอย่างไร

เห็นอย่างนั้น ใจจะค่อย ๆ เบา และเข้าใกล้ความพ้นจากความหลงทีละน้อย

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati