ความรู้ตัวนี่แหละ คือทางกลับบ้าน

ความรู้ตัวนี่แหละ คือทางกลับบ้าน

เมื่อยังไม่รู้ ก็ต้องเสาะแสวงหา

ต้องหาผู้รู้ ต้องหาคำสอน ต้องหาทางปฏิบัติ

แต่ระหว่างที่แสวงหา ใจของเราก็ยังเผลอได้ง่าย

เผลอไปชอบ เผลอไปไม่ชอบ

ชอบเพราะฟังเพราะหู ไม่ชอบเพราะฟังไม่เพราะหู

แล้วใจเราก็เริ่มดิ้น เริ่มเลือก เริ่มเอียง

ตรงนั้นเอง ทุกข์ก็เริ่มเกิดแล้ว

ชอบก็ทุกข์ ไม่ชอบก็ทุกข์

ขึ้นก็ทุกข์ ลงก็ทุกข์

ถ้ายังไม่เห็นตรงนี้ เราก็จะหลงคิดว่า กำลังหาความสุขอยู่

แต่จริง ๆ ใจยังไม่พ้นความทุกข์เลย

หลวงพ่อจึงชี้ให้ดู ให้เห็นตามจริง

ไม่ใช่ให้เชื่อเพราะคำพูด ไม่ใช่ให้ทำตามเพราะใครว่า

แต่ให้รู้ตรง ๆ จากตัวเราเอง

เจ้าชายสิทธัตถะก็เคยไปศึกษา จนได้สมาบัติ ๘

ความสงบนั้นดี แต่ยังไม่ใช่ความสงบแบบพระพุทธเจ้า

เพราะความสงบที่แท้ ไม่ใช่แค่ความนิ่ง ไม่ใช่แค่ความว่าง ไม่ใช่แค่ความสบาย

แต่คือใจที่ไม่หลง ใจที่ไม่ลืมตัว ใจที่รู้ตามจริง

เมื่อไม่รู้ ก็ต้องหา

และถ้าจะหาครูบาอาจารย์ ก็ต้องหาด้วยใจที่ยอมรับว่า เรายังไม่รู้

เพราะถ้าเรายังไม่รู้ เราก็เลือกไม่ได้แท้จริง

คำที่ถูกหู เราก็ชอบ

คำที่ไม่ถูกหู เราก็ไม่ชอบ

แต่สองอย่างนี้ ก็ยังทำให้ใจเป็นทุกข์เหมือนกัน

จึงควรกลับมาดูตัวเอง ดูใจที่ชอบ ดูใจที่ชัง

ดูความเผลอของเรา ดูความยึดของเรา

แล้วค่อย ๆ ทำความรู้สึกตัวให้มากขึ้น

ตื่นตัวให้มากขึ้น

รู้กาย รู้ใจ รู้การเคลื่อนไหวของตน

อยู่กับปัจจุบันจริง ๆ

เมื่อสติมากขึ้น ความหลงตัวลืมตัวก็จะค่อย ๆ ลดลง

เมื่อรู้ตัวมากขึ้น ความไม่รู้ก็จะค่อย ๆ หายไป

ปกติที่เรามองข้าม แท้จริงมีธรรมซ่อนอยู่

ความเป็นปกติ ความวางเฉย ความไม่เอียงไปทางชอบหรือชัง

นี่แหละ คือที่ให้เรากลับมาศึกษา

ไม่ต้องไปหาที่ไหนไกล

ให้เริ่มที่ตัวเอง

ให้เริ่มที่ความรู้สึกตัว

ให้เริ่มที่การตื่นอยู่กับใจ

นั่นแหละ คือทางของการภาวนา

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati