คนเราอยู่เฉย ๆ ไม่ได้

คนเราอยู่เฉย ๆ ไม่ได้

แต่จะดิ้นรนตลอดเวลาก็ไม่ได้เหมือนกัน

ชีวิตมันเป็นจังหวะ ๆ

เป็นการเคลื่อนไหวที่มีเกิดมีดับอยู่ในตัวมันเอง

เพราะอย่างนั้น เราจึงต้องกลับมารู้จังหวะของกาย

รู้ยืน รู้เดิน รู้นั่ง รู้นอน

ไม่ใช่แค่พูดได้

แต่ให้สติไปแตะตรงนั้นจริง ๆ

แล้วก็รู้ให้ลึกลงไปอีก

รู้กะพริบตา

รู้เหลียวซ้ายแลขวา

รู้ก้มเงย

รู้เอียงซ้ายเอียงขวา

รู้หายใจเข้า รู้หายใจออก

รู้ตรงนี้ โดยไม่ต้องเข้าไปจับชื่อ

ไม่ต้องไปบอกว่าสั้นหรือยาว

ไม่ต้องไปคอยตัดสินว่าหยาบหรือละเอียด

แค่รู้สึกเฉย ๆ

รู้ซื่อ ๆ

อยู่กับของจริงตรงหน้า

เมื่อทำซื่อ ๆ

มันก็จะค่อย ๆ เป็นของมันเอง

ไม่ใช่ทำเพื่อหวังเอาอะไร

ไม่ใช่ทำเพื่อบังคับให้เกิดตามใจเรา

ความซื่อตรงของการภาวนา

อยู่ที่การกลับมารู้

ไม่ได้อยู่ที่การอยากได้ผล

ถ้าใจยังวิ่งหาเอา

มันก็ยังไกลจากความรู้สึกตัว

หลวงพ่อเทียนสอนให้เห็นว่า

การบูชาพระพุทธเจ้า

ไม่ใช่เพียงข้าวตอก ดอกไม้ ของหอม

แต่คือการปฏิบัติธรรม

เมื่อรู้ธรรม

เมื่อเห็นธรรม

เมื่อปฏิบัติให้สมควรแก่ธรรม

นั่นแหละ คือการบูชาที่แท้

ดังนั้น การเคลื่อนไหวจึงไม่ใช่เรื่องเล็ก

การรู้กายจึงไม่ใช่เรื่องธรรมดา

เพราะตรงนั้นเอง

สติค่อย ๆ ตื่น

ความรู้สึกตัวค่อย ๆ ปรากฏ

และเมื่อความรู้สึกตัวปรากฏ

ธรรมก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องคาดคิดอีกต่อไป

มันเห็นอยู่ตรงนี้

รู้ตรงนี้

เป็นอยู่ตรงนี้

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati