ถ้ำมืด

ถ้ำมืด ต้องมีแสงในมือ

เมื่อใจมืดมานาน ทางออกไม่ใช่การคิดมากขึ้น แต่คือรู้สึกตัวให้ทัน

รู้สึกตัว เหมือนไม้ขีดไฟในมือเรา คิดขึ้นมาเมื่อไร ก็รู้ขึ้นมาเมื่อนั้น

จุดความรู้สึกตัว กับความคิดให้ทันกัน ความมืดจึงเริ่มถอย

ไม่ใช่เดินเข้าไปอยู่ในถ้ำต่อไป ไม่ใช่ปล่อยให้ความมืดครอบงำ แต่รู้ตัวทันที ตรงที่มันกำลังเกิด

นี่แหละ คือการปฏิบัติธรรม

ถ้าหาไม่เจอทางออก ก็ยังต้องมืดอยู่อย่างนั้น ตายไปก็ยังวนอยู่ในที่เดิม

แต่ถ้าออกจากถ้ำได้ ความมืดก็หมดไป

หมดความมืดแล้ว ก็ไม่ต้องไปสงสัยต่อว่า จะเป็นอะไร

เพราะความไม่มืด นั่นพอแล้ว

ทางนี้ ไม่ได้มีไว้เฉพาะใครคนหนึ่ง

ผู้หญิงก็มีได้ ผู้ชายก็มีได้ พระก็มีได้ เณรก็มีได้ คนชาติไหนก็มีได้

เพราะเรื่องนี้ อยู่ที่ความเป็นคน ไม่ใช่อยู่ที่ชื่อศาสนา

ศาสนา ก็อยู่ตรงตัวเรา

มีคนอยู่ ก็มีศาสนา ไม่มีคนเมื่อใด ศาสนาก็ไม่มีเมื่อนั้น

จึงต้องดูคนนี้ อยู่ตลอดเวลา

คนหนึ่งมีดี อีกคนหนึ่งมีชั่ว สติปัญญาก็ไม่เท่ากัน กำลังก็ไม่เหมือนกัน

บางคนเรียนมาก บางคนเรียนน้อย บางคนพูดเก่ง บางคนพูดไม่เก่ง

แต่เรื่องความรู้สึกตัว ไม่มีใครควรดูแคลนใคร

เพราะทางนี้ ไม่ได้วัดกันที่ปริญญา ไม่ได้วัดกันที่คำพูด

วัดกันที่รู้จริง

เมื่อใจคิด แล้วเราไม่เห็น นั่นคือถูกหลอก

สิ่งที่เห็น อาจเห็นจริงในขณะนั้น แต่สิ่งที่ถูกเห็น อาจไม่จริง

จิตหลอกได้ไว เร็วเหมือนลานไขในตัว

ถ้าไม่รู้ทัน ธรรมที่มีอยู่ก็หายไป

ธรรมที่มี คือความรู้สึกตัว

อธรรม คือความไม่รู้สึกตัว ที่เข้าครอบงำจิต

เมื่อจิตคิด แล้วเราไม่เห็น นั่นคือความระยำของใจ ที่พาเราหลงไปตามสิ่งที่ไม่มีจริง

นิมิตที่แท้ ไม่ใช่เรื่องไปเห็นข้างนอก

แต่มันคือเครื่องหมาย ให้เรารู้สึกตัว

พลิกมือขึ้น ก็รู้สึกตัว กระพริบตา ก็รู้สึกตัว

คิดมา ก็เห็น ก็รู้

นั่นแหละนิมิต เป็นเครื่องเตือน ให้สติอยู่กับตัว

ให้รู้ทัน อย่าไปเชื่อสิ่งที่ใจนึกเอา อย่าไปหลงสิ่งที่จิตหลอกเรา

เมื่อรู้ทัน สิ่งหลอกก็หมดแรง เมื่อรู้สึกตัว ใจจึงไม่มืดต่อไป

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati