ถึงที่สุดแล้ว จึงรู้

ถึงที่สุดแล้ว จึงรู้

ความรู้ ไม่ได้เกิดจากการนึกเอา แต่เกิดจากการเห็นตรง

เมื่อถึงที่สุดของอารมณ์ จิตจึงรู้ตัวเอง

บางครั้ง สิ่งที่เกิดขึ้นในใจ กลับงดงามจนเราหลงติด

เหมือนเดินจงกรม แต่ในใจกับรู้สึกเหมือนลอยสูง เหมือนกายเบา เหมือนก้าวอยู่บนอากาศ

แท้จริงก็ยังเดินอยู่บนดิน แต่ใจไปจับเอาความสุขนั้นไว้

พอจับไว้ ก็เริ่มเพลิน เริ่มหลง เริ่มวิปลาสตรงนั้นเอง

เมื่อรู้ทัน ก็ค่อยหวนกลับมาดูอารมณ์

ไม่ใช่ดูเพื่อคิดต่อ ไม่ใช่ดูเพื่อแต่งต่อ แต่ดูให้เห็นตามจริง

เมื่อเห็นอารมณ์ เข้าใจอารมณ์ ความสุขที่เคยติด ก็จะค่อยจางลง

จิตจึงกลับสู่ความปกติ

ปกติในที่นี้ ไม่ใช่ว่างเปล่า ไม่ใช่ไม่มีอะไร

แต่เป็นความสงบที่กิเลส เข้ามารบกวนไม่ได้ง่าย

มันจะเริ่มเห็นเป็นชิ้นเป็นอัน เห็นความหยาบ เห็นความกลาง เห็นความละเอียด

ศีลช่วยกำจัดของหยาบ สมาธิช่วยกำจัดของกลาง ปัญญาช่วยกำจัดของละเอียด

ทุกอย่างมารวมลงที่จุดเดียว คือรู้จริง

เมื่อรู้ครบ จบถ้วน จิตจะไม่ต้องให้ใครมารู้แทน

ใครพูดอะไรมาก็รู้ พูดธรรมะก็รู้ พูดไม่เป็นธรรมะก็รู้

สิ่งนั้นจะค่อยรื้อถอน โดยไม่ต้องนึก ไม่ต้องฝัน

แต่ถ้ายังไม่ทันรู้ ไม่ทันเห็น ไม่ทันเป็น

ก็เหมือนใกล้หมดลมหายใจ จึงค่อยเห็นความจริงของเรื่องนี้

การทวนอารมณ์ จึงต้องทวนกลับไปตั้งแต่ต้น

ตั้งแต่วัตถุ ปรมัตถ์ อาการ

โทสะ โมหะ โลภะ

เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ

ทวนไป เหมือนเดินทางกลับ ค่อย ๆ ถาง ค่อย ๆ ปัด ค่อย ๆ กวาด ให้ทางในใจโล่งขึ้น

แล้วทวนจากปลายกลับมา เรียกว่าอนุโลมปฏิโลม

จนเห็นอารมณ์ละเอียด เป็นหมวด เป็นพวก เป็นขันธ์

เมื่อรู้จริง วิปลาสก็หาย จินตญาณก็หาย วิปัสสนูก็หาย

เหลือแต่ปัญญาล้วน ๆ เหลือแต่ญาณของปัญญา เข้าไปรู้ตรง ๆ

นี่แหละ ทางที่ต้องประสบเอง

ไม่มีใครรู้แทนกันได้ ไม่มีใครทำแทนกันได้

ต้องเห็นเอง รู้เอง เป็นเอง

แล้วใจจะค่อย ๆ ตรง ค่อย ๆ สว่าง ค่อย ๆ สงบ อย่างที่ไม่ต้องฝืน

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati