ศีล คือความปกติ

ศีล คือความปกติ

ไม่ใช่เรื่องไกลตัว

ไม่ใช่ของคนพิเศษ

แต่เป็นความตรง ความรู้จริง ที่มีอยู่แล้วในใจคนทุกคน

แต่เดิมเราอาจเข้าใจว่า ศีลคือข้อห้าม ศีลคือจำนวนข้อ ศีลคือการรักษาตามแบบแผน

อันนั้นก็เป็นศีล

แต่ยังเป็นเพียงศีลของสังคม เป็นความเรียบร้อยภายนอก ยังไม่ถึงศีลที่ลึกไปกว่านั้น

ศีลตามทางพระพุทธศาสนา คือสิ่งที่กำจัดกิเลสอย่างหยาบได้

ทำลายโทสะ ทำลายโมหะ ทำลายโลภะ

ทำลายความชั่ว ทำลายตัณหา ทำลายอุปาทาน

เมื่อกิเลสเบาลง ใจจึงกลับสู่ความปกติ

ความปกตินั้น ไม่เลือกเพศ ไม่เลือกวัย ไม่เลือกเชื้อชาติ

เด็กก็มี คนหนุ่มสาวก็มี คนเฒ่าคนแก่ก็มี

ทุกคนมีความรู้สึกตัวนี้อยู่แล้ว เพียงแต่จะหันกลับมารู้หรือไม่

เวลานั่งฟังอยู่ตรงนี้ ถ้าเรารู้ลมหายใจ รู้ความคิด รู้ทันอาการที่เกิดขึ้น

นั่นแหละ คือเรายังอยู่กับปกติ

แต่ถ้ายังไม่รู้ความคิดของตน ยังเผลอไหลไปตามอารมณ์ ก็แสดงว่ายังไม่ปกติ

ถ้าไม่เอียงไปทางโทสะ ก็มักเอียงไปทางโลภะ เพราะโมหะคอยปิดบังอยู่

จึงต้องกลับมาทำความรู้สึกตัว

ให้สัญญา ความหมายรู้จำได้ ทำหน้าที่ของมันจริง ๆ

เคลื่อนไหวอย่างไร ก็รู้ตามนั้น

คิดอย่างไร ก็รู้ตามนั้น

เมื่อรู้แล้ว ก็ไม่หลงง่าย ไม่ลืมง่าย

ความรู้ตรงนี้ ใคร ๆ ก็ทำได้ ไม่มีใครถูกกันออกไป

คำสอนของพระพุทธเจ้า จึงเป็นธรรมที่กลาง ไม่เอนซ้าย ไม่เอนขวา

ไม่เอนไปหาโลภะ ไม่เอนไปหาโทสะ

เพราะเมื่อโมหะถูกทำลาย ใจก็อยู่ด้วยสติปัญญา อยู่ด้วยความเห็นแจ้ง

เมื่อใจเป็นปกติ ใจก็สะอาด สว่าง สงบ บริสุทธิ์

ไม่ถูกโทสะรบกวน ไม่ถูกโมหะรบกวน ไม่ถูกโลภะรบกวน

ไม่ถูกการยึดมั่นครอบงำ

ใจที่บริสุทธิ์ จึงผ่องใส จึงว่องไว รับรู้อะไรได้ทัน

คำพูดของใคร อาการของใจตัวเอง ความเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้น

รู้ได้ตรง รู้ได้ทัน

ความขัดแย้งก็ไม่เข้ามารบกวนมาก เพราะกิเลสไม่เข้ามาครองใจ

นี่คือความสงบ ที่เกิดจากความรู้สึกตัว

ไม่ใช่สงบแบบไม่รู้

แต่เป็นสงบที่รู้ สงบที่ตื่น สงบที่ไม่หลงจากความจริงของกายและใจ

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati