ความสงบ ไม่ได้มีอย่างเดียว

ความสงบ ไม่ได้มีอย่างเดียว

บางอย่างสงบ เพราะใจไม่ฟุ้ง ไม่เห็นความคิดแวบ มืด ๆ เงียบ ๆ แต่ไม่รู้ตัว

หลวงพ่อท่านเรียกความสงบอย่างนั้นว่า สงบใต้โมหะ

สงบแบบนั้น เหมือนนิ่งอยู่ แต่ข้างในไม่ได้ตื่น ไม่ได้รู้ ไม่ได้เห็นตามจริง

อีกอย่างหนึ่ง คือความสงบที่เกิดจากสติปัญญา สงบเพราะรู้ทันความคิดแวบ แล้วกลับมาอยู่กับความรู้สึกตัว

อันนี้สงบแบบเห็นแจ้ง สงบที่ไม่หลง สงบที่มีชีวิต

เดินไป ก็รู้ว่าเดิน นั่งกินข้าว ก็รู้ว่านั่งกินข้าว ขยับมือ ก็รู้มือ เปลี่ยนอิริยาบถ ก็รู้การเปลี่ยน

นี่แหละคือทางปฏิบัติที่ตรง ไม่ใช่เดินไปทั้งวัน แต่ใจลอยไปทั้งวัน ไม่ใช่ทำจงกรม แต่ไม่รู้สึกตัวเลย

เดินจงกรม คือเดินก้าวไป ก้าวมา แล้วรู้

แค่นั้นเอง ไม่ต้องทำให้ยิ่งใหญ่ ไม่ต้องปรุงให้ซับซ้อน

เดินเพื่อเปลี่ยนอิริยาบถ นั่งนานก็เมื่อย เดินมากก็ล้า ก็เปลี่ยนไปนั่งบ้าง ยืนบ้าง นอนบ้าง เพื่อให้พอดี

อิริยาบถทั้ง ๔ ไม่ใช่ให้ฝืน แต่ให้รู้จักประมาณ รู้จักดูแลกาย รู้จักอยู่กับกายอย่างมีสติ

ถ้าเหนื่อยแล้วก็พัก ถ้านั่งแล้วเมื่อยก็ลุก ถ้านอนก็อย่านอนจนหลับทั้งวันทั้งคืน เพราะการนอนหลับโดยไม่รู้ตัว ไม่ใช่การภาวนา

สิ่งสำคัญ คือความรู้ตัว ไม่ใช่ความเผลอ ไม่ใช่ความมืด ไม่ใช่ความนิ่งที่ไม่เห็นอะไร

ส่วนความคิดนั้น ไม่ได้ผิดเสมอไป

ถ้าเป็นความคิดที่อยู่ใต้โมหะ คิดไปแบบหลง คิดไปแบบไม่รู้ ก็วางเสีย

ปัดไปเลย

แต่ถ้าเป็นความคิดที่มีสติปัญญา คิดเพื่อการงาน คิดเพื่อทำสิ่งที่ควรทำ คิดเพื่อพิจารณาความพอดี อันนี้ต้องคิด

ไม่คิดก็ทำไม่ได้ ไม่คิดก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไร จะปลูกบ้าน จะซื้อของ จะใช้เงินอย่างไร จะเลือกอย่างไรให้เหมาะสม ทั้งหมดนี้ต้องอาศัยปัญญา

อย่าเข้าใจผิดว่า ความว่างคือไม่คิดทุกอย่าง บางเรื่องต้องคิด แต่ต้องคิดด้วยใจที่รู้ตัว

คิดอย่างมีสติ รู้ว่ากำลังคิด ไม่ให้ความคิดลากไปจนลืมตัว

ตรงนี้แหละ ที่เป็นทางกลางของการภาวนา

รู้เมื่อคิด รู้เมื่อเดิน รู้เมื่อนั่ง รู้เมื่อเปลี่ยน รู้เมื่อเผลอ แล้วกลับมา

ใจที่รู้ทัน ใจที่ตื่น ใจที่ไม่หลง นั่นแหละ เป็นความสงบที่มีแสง

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati