ธรรมของพระพุทธเจ้า

ธรรมของพระพุทธเจ้า ไม่ใช่ของใครคนหนึ่ง

แต่เป็นของผู้รู้ ผู้ทำ ผู้รักษา

ก่อนเสด็จดับขันธ์ปรินิพพาน พระองค์ฝากธรรมะไว้กับสงฆ์ทั้งหลาย ไม่ให้ใครถือเป็นกรรมสิทธิ์เฉพาะตน

ธรรมะจึงไม่ใช่เรื่องชื่อ ไม่ใช่เรื่องยศ ไม่ใช่เรื่องคำพูด

แต่เป็นเรื่องชีวิตที่ประพฤติอยู่จริง

พระองค์ตรัสไว้ชัด ศาสนาจะเจริญหรือเสื่อม ก็เพราะพุทธบริษัททั้ง ๔

ภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกา ต่างเป็นผู้รองรับธรรม ต่างเป็นผู้ทำให้ธรรมมีชีวิต

เมื่อมองลึกลงไป เพศหญิงก็ยังมีอยู่ เพศชายก็ยังมีอยู่

จะเป็นพระ เป็นเณร จะเป็นโยม จะเป็นแม่ขาว แม่ดำ ก็ล้วนอยู่ในทางเดียวกันได้

อยู่ที่การประพฤติ อยู่ที่ความจริงใจ อยู่ที่การรู้ตรงต่อหน้าที่ของตน

พระพุทธศาสนาจะเจริญ เมื่อเราประพฤติชอบ ปฏิบัติชอบ ตามพระธรรมวินัย

และหัวใจของการปฏิบัตินั้น ไม่ไกลจากชีวิตประจำวันเลย

คือรักงาน รักหน้าที่ อยู่โดยชอบ

การเป็นอยู่โดยชอบ คืออยู่กับความรู้สึกตัว อยู่กับใจที่ตื่น อยู่กับสติปัญญา

เห็นตามจริง ระวังตนเอง ไม่เบียดเบียนตนเอง ไม่เบียดเบียนผู้อื่น

ทำให้ตนเองเป็นสุข ทำให้ผู้อื่นเป็นสุข

นั่นแหละ พระอรหันต์ก็ไม่ว่างจากโลกนี้

เพราะธรรมไม่ได้อยู่ไกล ธรรมอยู่ในความรู้ตัว อยู่ในความเคลื่อนไหว อยู่ในความเป็นอยู่ที่ตรงและซื่อ

การปฏิบัติธรรม จึงไม่ใช่เรื่องนอกตัว

แต่คือการทำหน้าที่ของเรา ให้ดีให้จริง

หน้าที่ของเรา เราต้องรัก

ถ้าไม่รัก การงานก็ไม่สำเร็จ

ถ้าการงานไม่สำเร็จ ก็เพราะใจไม่ยอมรับวินัย ไม่ยอมรับความจริง

เมื่อผลไม่ปรากฏ เวลาจึงสูญเปล่า การงานจึงเสีย ความประพฤติปฏิบัติจึงเสีย

และลึกลงไปกว่านั้น คือเสียความเป็นคน

เพราะคนที่ไม่จริง พูดไม่จริง ทำไม่จริง ใจไม่จริง

ย่อมค่อย ๆ ห่างจากความเป็นมนุษย์

มนุษย์ คือผู้หักห้ามจิตใจได้

ถ้าจิตใจเหลาะแหละ โลเล ไม่จริงจัง

ก็เป็นมนุษย์ไม่ได้

เมื่อไม่เป็นมนุษย์ ก็ไม่เป็นเทวดา

เพราะยังไม่มีความละอาย ต่อการคิด การพูด การทำ

เมื่อหมดความเป็นเทวดา ความเป็นอินทร์ ความเป็นพรหม ก็เกิดขึ้นไม่ได้

เพราะยังไม่มีเมตตา ไม่มีความสงสาร ไม่มีการเอื้อเฟื้อ ไม่มีการดูแลตนเองและเพื่อนร่วมทาง

และเมื่อถึงตรงนั้น ความเป็นพระอริยบุคคล ก็ยังเกิดขึ้นไม่ได้

เพราะธรรมอันแท้จริง ต้องอาศัยความตรง ความจริง และความไม่แปรผันในใจ

เมื่อเราขาดสิ่งนี้ ก็ไม่มีโอกาสพบแสงสว่าง ไม่มีโอกาสพบอมตธรรม

ธรรมอันยิ่ง ธรรมอันลึกซึ้ง ย่อมอยู่เหนือความเป็นมนุษย์ เหนือความเป็นเทวดา เหนือความเป็นอินทร์ เหนือความเป็นพรหม

พระพุทธเจ้าจึงเป็นครู สอนเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย

และคำสอนนั้น ยังเรียกให้เรากลับมาดูตัวเองเสมอ

ดูการยืน ดูการเดิน ดูการเคลื่อนไหว ดูใจที่กำลังเป็นอยู่

ให้รู้สึกตัว ให้ตื่น ให้ไม่เผลอไปจากงานของตน

เพราะทางธรรม เริ่มที่ความจริงในปัจจุบันนี้เอง

#หลวงพ่อเทียน #ความรู้สึกตัว #DhammaMahasati